tag:blogger.com,1999:blog-145667402012-01-30T05:50:59.475-08:00lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-4922590313617818402007-06-24T18:08:00.000-07:002007-06-24T18:11:03.840-07:00ถ้ามีเงินหมื่นห้า จะเอาไปทำอะไร<br /><br />ก. ซื้อ Wii<br />ข. เรียน toefl<br /><br />คิดไม่ออก T-T<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-492259031361781840?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-50182067328667337122007-01-12T08:44:00.000-08:002007-01-12T08:59:47.740-08:00เนื่องจากว่างานประจำในสองอาทิตย์ที่ผ่านมา คือการเล่นทายปริศนาจานแม่<br /><br />หลังจากอดตาหลับขับตานอนมาหลายคืน เมื่อคืนเราก็ประสบความสำเร็จจนได้<br />ดูซะ !!!<br /><br /><a href="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A5039892/A5039892.html">http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A5039892/A5039892.html</a><br /><br />ในที่สุดก็ตอบถูก ได้มาหนึ่งคะแนน<br /><br />วันนี้ลัลล้าไปมหาลัย ก็โดนคุณ 009 และ megadance ประนามหยามเหยียดว่าเกมปัญญาอ่่อนมั่งล่ะ เสียเวลาทำงานอดิเรก(ทีสิส) มั่งล่ะ (แต่มันก็เล่นเป็นกันทั้งคู่นั่นแหละนะ)<br /><br />แล้ววันนี้พอได้เวลาจานแม่จะมา นู่นนนน คุณ 009 กะเมก้าแดนซ์ก็ทยอยเข้ามาทีละคนๆ<br /><br />-"-<br /><br />วันนี้ปริศนาโคตรยาก แต่นะ เนื่องจากเราเด็กเสดสาดอยู่แล้ว เกมนี้ก็ต้อง cooperative game ซะหน่อย เผื่อ welfare จะสูงขึ้น<br />ปรากฏว่าคุณ 009 ตอบถูก คุณเมก้าแดนซ์ก็เดาได้ใกล้ๆ มีเรานี่ง่อยอยู่คนเดียวเลยเว้ย<br />แค้นฝังโตชิบามากๆคราวนี้ :(<br /><a href="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A5042886/A5042886.html"><br />http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A5042886/A5042886.html</a><br /><br />พรุ่งนี้เจอกัน 009 !!!!<br /><br /><br />เฮ้ย เมื่อกี้เพิ่งนึกได้ วันนี้ double point นี่หว่า<br />009 ได้สองคะแนนนี่<br /><br />เอาจริง...สู้โว้ยยย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-5018206732866733712?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-50828059323943623272007-01-11T06:28:00.000-08:002007-01-11T08:11:52.397-08:00<p class="Body1"><b>เดอะ ฮอลิเดย์ เซอร์ไพรส์รักวันพักร้อน(The Holiday )</b></p> <img src="http://www.movieseer.com/images/photos/Movies/TheHoliday/1.jpg" alt="เดอะ ฮอลิเดย์ เซอร์ไพรส์รักวันพักร้อน" align="left" border="0" />อาแมนด้า วู้ดส์ (คาเมรอน ดิอาซ) เจ้าของบริษัทโฆษณาที่ผลิตงานภาพยนตร์ตัวอย่าง ใช้ชีวิตอยู่ในเซาเธิร์น แคลิฟอร์เนีย ไอริส ซิมป์กิ้นส์ (เคต วินเสลต) เขียนคอลัมน์ยอดนิยมเกี่ยวกับงานแต่งงานให้กับหนังสือพิมพ์เดลี่เทเลกราฟของลอนดอน และอาศัยอยู่ในกระท่อมที่ดูน่าอยู่ในย่านชนบทของอังกฤษ<br /><br />ถึงแม้ไอริสและอาแมนด้าจะใช้ชีวิตอยู่ห่างกันถึง 6,000 ไมล แต่พวกเธอตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ก่อนถึงเทศกาลคริสต์มาส ไอริสและอาแมนด้าตัดสินใจที่จะทิ้งผู้ชายในชีวิตของพวกเธอ (รับบทแสดงโดยเอ๊ดเวิร์ด เบิร์นส์ และรูฟัส ซีเวลล์)<br /><br />อาแมนด้า ที่กำลังอยากออกไปจากเมืองเพื่อพักผ่อนในช่วงวันหยุด เข้าไปในเว็บไซต์สำหรับผู้ต้องการแลกเปลี่ยนบ้าน และพบว่ากระท่อมสไตล์อังกฤษของไอริสคือยาขนานเอกที่เหมาะกับปัญหาของเธอ ทันใดนั้น อาแมนด้าและไอริสเห็นพ้องต้องกันว่าจะเดินทางข้ามทวีป และย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของกันและกันเป็นเวลานานสองอาทิตย์<br /><br /><br />ไอริสเดินทางมาถึงลอสแอนเจลิสในวันที่ฟ้าสดใส อากาศอบอุ่นไปด้วยสายลมซานตา แอนนา ไม่นานหลังจากเธอเดินทางมาถึงบ้านของอาแมนด้าที่เบรนต์วู้ด เธอกลายเป็นเพื่อนกับอาร์เธอร์ (เอลี่ วอลแลช) มือเขียนบทจากยุคทองของฮอลลีวู้ด และไมลส์ (แจ็ค แบล็ค) นักแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ ซึ่งทำงานกับแฟนเก่าของอาแมนด้า<br /><br />ในอังกฤษ อาแมนด้าก้าวเข้าสู่ความเงียบสงบอันแสนสบายของกระท่อมโรสฮิลล์ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ เมื่อแกรห์ม (จู๊ด ลอว์) พี่ชายรูปหล่อของไอริส เดินเข้ามาเคาะประตูกระท่อม<br /><br />Credit : http://www.movieseer.com<br /><br />************************************************************************<br /><br />ไปดูมาแล้วววว จี๊ดมากกกก<br />จริงๆแล้วหนังแนวที่เราชอบที่สุดคือ romantic comedy นะ (แอบไม่เชื่อกันล่ะสิ)<br />แต่ส่วนใหญ่แล้วจะหาที่ประทับใจมากๆไม่ค่อยได้<br />อ้อ ออกตัวก่อนว่า เราไม่ชอบแนวหนังเกาหลีนะ จำได้ว่า ตอนคริสมาสต์ปีนึง เรื่อง Love actually กับ The classic ออกฉายใกล้ๆกัน เราเทใจทั้งร้อยให้ Love actually<br /><br />สำหรับเรื่องนี้ ไม่ค่อยได้คาดหวังไว้เท่าไหร่ เพราะดูพลอตเรื่องก็ธรรมดาๆ<br />แต่ในเมื่อชีวิตช่วงหลังๆนี้ขาดอะไรแบบนี้ไปเยอะ ทำให้เราไม่ลังเลเลยที่จะดู<br /><br />เอาละ เพื่อไม่สปอยมากกว่านี้ ขอเล่าประเด็นที่เราประทับใจในเรื่องนี้ดีกว่านะ<br /><br />ข้อแรก พ้องกับคำที่เราเคยได้ยินมาก่อนว่า คนเราไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ก็สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้เสมอเมื่อพบคนอื่น<br />เราอาจจะคิดในสิ่งที่ไม่เคยคิด ทำในสิ่งที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะทำ<br />ง่ายๆเพียง เราเปิดใจรับคนอื่นเข้ามาในชีวิตเราบ้างก็เท่านั้น<br /><br />ในเรื่องนี้ นางเอก(คาแมรอน) ดูเหมือนจะเก่งไปซะทุกอย่าง แต่ปัญหาของเธอคือเธอเพอร์เฟคเกินไป เข้มแข็งเกินไป<br />หนังจะค่อยๆเปิดเผยทีละน้อยว่า นางเอกไม่ได้เก่งไปทุกเรื่อง มีอยู่เรื่องนึงที่เธอบอกว่าเธอไม่เก่งเลย<br />อย่างที่เดากันได้ ก็คงพอจะรู้ว่า คนที่เข้ามาสร้างความมั่นใจให้นางเอกของเรา ก็ต้องเป็นพระเอกสิ (จู๊ด ลอว์) แต่เล่าเฉยๆมันก็ไม่สนุก ไปดูเองดีกว่าเพราะหนังใส่มุขน่ารักๆที่เราว่ามันเจ๋งมากมาย<br /><br />พระเอกเรื่องนี้มีบุคลิกที่น่ารักๆเช่นกัน เป็นพระเอกที่ไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่ ก็จะมีพระเอกซักกี่เรื่องกันล่ะที่จะทำกับข้าว ดูแลบ้าน เป็นพ่อบ้านซะจนต้องยุคนแถวๆนี้ไปดู<br />ช้าก่อน..อย่าคิดว่าพระเอกจะบุคลิกน้ำเน่า แบบผู้ชายอบอุ่นอะไรเยี่ยงนั้น เพราะถ้างั้นเราจะรู้สึกว่าอบอุ่นแบบเฟคๆ แต่นี่จะรู้สึกว่า วิธีที่เค้าปฏิบัติกับคนอื่นมันทำให้เราเรารู้สึกว่า ผู้ชายคนนี้อบอุ่นจังเลย<br /><br />แต่ประเด็นคือว่า หนังเรื่องนี้ื ทุกคนก็มีความไม่มั่นใจ ไม่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ จนเราได้พบคนบางคนบนโลกใบนี้ ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีที่อยู่ของเรา อาจจะเป็นแค่มุมเล็กๆ แต่มันก็ทำให้เราอยากจะซุกตัวอยู่ในนั้นไปนานๆ<br /><br />สิ่งที่เราประทับใจที่สุด ไม่ใช่ฉากที่เล่าไปหรอกนะ แต่เป็นเรื่องของเพื่อนนางเอก (เคต วินเสลต) กับ พระเอกตัวจริง นักเขียนบท (เอลี่ วอลแลช) ต่างหาก<br />ซึ่งต้องไปดูเองนะ แต่เราชอบความสัมพันธ์ของสองคนนี้มากๆ<br /><br />ข้อที่สอง เคยมั้ยที่ดูหนังดูละคร แล้วรู้สึกว่าเพื่อนพระเอกดีจังเลย ดีกับนางเอกทุกอย่าง แต่สุดท้ายนางเอกก็ไปเลือกพระเอกที่ทำให้เธอน้ำตาร่วงมาตลอดเรื่องอยู่ดี เฮ้อ<br />เราคนนึงล่ะ ที่ขัดใจทุกครั้งเวลาเจอแบบนี้<br /><br />เพื่อนนางเอก(เคท) และเพื่อนพระเอก (แจ็ค แบล็ค) ของเราก็เช่นกัน หลงรักคนๆนึงอย่างสุดจิตสุดใจ และรู้ทั้งรู้ว่าไม่มีโอกาสที่จะได้รับมันกลับคืนมาเลย (ถ้าอยากเข้าใจ ให้ฟังเพลง ไม่เคย ประกอบนะ)<br /><br />มีคำพูดตอนหนึ่งพูดว่า เวลาที่คนอีกคนหนึ่งทำร้ายเรา เราก็เจ็บปวดเจียนตาย แต่พอวันนึงเค้ากลับมาหา เพียงคำพูดไม่กี่คำ เราก็ดีใจ มีความสุขเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น<br />เหมือนกับหมาที่ถูกทิ้งให้เฝ้าบ้านอยู่ตัวเดียว มันก็ได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าๆ ในขณะที่เจ้านายออกไปสนุกอยู่ข้างนอก ไม่ได้นึกถึงมันด้วยซ้ำ<br />แต่พอประตูเปิด ไอ้หมาเศร้าตัวนี้แหละ วิ่งกระดิกหางสุดชีวิตไปรับ<br />เพียงแค่เจ้านายมันพยักหน้าหรือตบหัวเบาๆ โลกก็เต็มไปด้วยความสุข ลืมไปหมดว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมามันนั่งอย่างเดียวดายขนาดไหน<br /><br />เรื่องหมานี่ไม่แน่ใจว่าหนังได้บอกรึเปล่า หรือเราคิดเองก็ไม่รู้ เพราะตอนดูมันก็อึ้งๆอยู่น่ะ ใจลอยไปหาเรื่องบางเรื่อง คนบางคน หะหะ เลยคิดปนกันมั่วไปหมด<br /><br />หลังจากนั้นสองวัน มีโอกาสได้คุยกันกับบางคนคนนั้น ก็อีกแล้ว กระดิกหางรับอีกแล้วเรา เฮ้อ<br />แต่ก็เข้าใจดีว่า หมาน้อยมันมีความสุขจริงๆนะ<br />เพราะเราเอง แค้นใจตัวเองขนาดไหนก็ยังยิ้ม<br />ยิ้มอย่างสดชื่นเอามากๆด้วย<br />เฮ้อออออออ<br /><br />แต่ในขณะเดียวกัน เราก็เคยเป็นฝ่ายจากไป และทำร้ายคนบางคนที่รักเรามากๆเหมือนกัน<br />การทำร้ายคนที่เราไม่ได้รักมันง่ายมากๆเลย<br />แค่คำพูดไม่กี่คำ รอยยิ้มน้อยๆ<br />เค้าก็ไม่กล้าไปไหนจากชีวิตเราแล้ว<br />ไม่เห็นต้องดูแลอะไรมากมาย<br /><br />ทำไมความรักถึงเป็นเครื่องมือที่มีอานุภาพห้ำหั่นกันได้เด็ดขาดอย่างนี้นะ<br /><br />นักเขียนบท (เอลี่ วอลแลช) พูดไว้กับเพื่อนนางเอกว่า ทำไมเธอต้องทำตัวเป็นเพื่อนนางเอกด้วย ทั้งๆที่เธอก็มีดีทุกอย่าง<br />คนทุกคนสามารถเป็นนางเอกในชีวิตของตัวเองได้ทั้งนั้น เราไม่ควรเขียนบทให้ตัวเราเล่นเป็นเพื่อนนางเอก แต่ควรเขียนให้เป็นนางเอกต่างหาก<br />อย่างน้อยเราก็ไม่ควรเขียนให้เราต้องรอใครหรือทำเพื่อใครขนาดนั้น แต่เราควรให้ความสำคัญกับตัวเองเพิ่มขึ้น<br />ก็นางเอกต้องสำคัญเสมอ จริงไหม<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ได้ยินเสียงประตูเปิดอีกแล้ว<br />หัวใจก็เต้น มือก็สั่น คิดอะไรไม่ออก<br />แล้วก็ยิ้ม....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-5082805932394362327?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-44248328038531166282007-01-04T07:39:00.000-08:002007-01-04T07:59:44.876-08:00กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด<br /><br /><br />ปกติไม่ค่อยกรี๊ดนะ วันนี้ขอทีนึง<br /><br />วันนี้มีเรื่องปลื้มมากๆ<br /><br />ก่อนหน้านี้ นานมากแล้วประมาณปีนึง เรานึกถึงหนังสือเล่มนึงขึ้นมาได้ เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่เราชอบมากๆ ชอบถึงขนาดจำได้เลยนะว่าซื้อสมัยอยู่ ป.6 จากร้านตรงข้ามรร.ศึกษานารี<br /><br />แต่พอมาตอนนี้จำอะไรไม่ได้เลย นอกจากตัวละครเป็นเด็กผู้หญิงที่หลงไปในหมู่บ้านนึง แล้วจำได้ว่ามีร่มสีแดงสลับขาว<br /><br />อยู่ดีๆเนี่ย เราก็อยากอ่านหนังสือเล่มนี้ม๊ากมาก แต่ไปเดินๆหาที่ห้องสมุดก็ไม่เจอ ชื่อก็จำไม่ได้ ก็เลยไปโพสถามในพันทิพ<br /><br />สุดท้ายก็มีคนมาตอบ บอกว่าใช่เรื่องที่มีเจ้าชายถูกสาปเป็นไหใช่มั้ย ของสำนักพิมพ์ดอกหญ้า<br />บิงโก ช่ายเล้ยยยยย<br />เค้าก็บอกชื่อมา เราไปเสิร์ชปุ๊บ ก็ไม่มีขายแล้ว ต้องซื้อมือสอง<br />เราก็สั่งไป (อุตส่าห์หาเจอนะนั่น) สุดท้ายก็ล้มเหลว ไม่มีการติดต่อกลับ<br /><br />สุดท้ายเราก็ลืมๆ แล้วเราก็ลืมชื่อเรื่องอีกจนได้ จำได้ว่ามีคำว่าพิศวงๆ นี่แหละ<br />ไปเสิร์ช google ก็ม่ายเจอ<br /><br />วันก่อนนี้ว่างๆ เลยไปโพสถามอีกที มีคนตอบอีกแล้ว แสดงว่าเรื่องนี้ก็ดังเหมือนกันนะเนี่ย<br />วันนี้เข้าไปดูอีกที ก็มีเสียงสวรรค์มาตอบว่า พนังสือเล่มนี้มันพิมพ์ใหม่แล้ววววววว วู้วววววววววว<br />ชื่อใหม่ คือ เมืองมหัศจรรย์แห่งหุบเขาสายหมอก จ้าาาาา<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PvHDL65u1Vs/RZ0jt2NgPEI/AAAAAAAAAAY/ArncsWltBM4/s1600-h/32385_002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PvHDL65u1Vs/RZ0jt2NgPEI/AAAAAAAAAAY/ArncsWltBM4/s320/32385_002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016204830513839170" border="0" /></a><br />ชื่อเดิม<span style="color: rgb(0, 0, 0);">คือ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);" >ผจญภัยในหมู่บ้านพิศวง<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PvHDL65u1Vs/RZ0j-2NgPFI/AAAAAAAAAAg/_mtdYRdH3yI/s1600-h/K5013956-3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PvHDL65u1Vs/RZ0j-2NgPFI/AAAAAAAAAAg/_mtdYRdH3yI/s320/K5013956-3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5016205122571615314" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);" >ใครเคยอ่านกันบ้างเอ่ยยยย<br /><br />ตอนบ่ายเลยพุ่งไปร้านนายอินทร์ ซื้ออย่างรวดเร็ว<br />โอ๊ะ โอ ดูที่ปก เขียนบอกว่า<br />เรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับ animation รางวัล oscar<br />"spirited away"<br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);" >โอ๊ะ โอ รักความบังเอิญจังเลย<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-4424832803853116628?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1159868239057845052006-10-03T02:35:00.000-07:002006-10-03T02:37:19.073-07:00<span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>ถึงคุณหลานสุดที่รัก</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#3366ff;">นับถือในความพยายามมั่กๆ แล้วเมื่อไหร่จะได้ที่ 1 ซะทีละเนี่ย อยากให้รางวัลจริงๆนะ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><em><strong>พยายามเข้า สู้ๆๆ</strong></em></span><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;color:#009900;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-family:Courier New;color:#009900;">55555</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115986823905784505?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1159790433685276292006-10-02T04:51:00.000-07:002006-10-02T05:10:11.280-07:00<span style="font-family:courier new;">โอ้ เรามีเวลาแค่ 15 นาทีเท่านั้นในการอัพบลอคนี้</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เพราะหลังจากนี้กอล์ฟผักจะมาตบเครื่องไปเล่น tertis แล้วววววว</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">จริงๆวันนี้ไม่ค่อยอยากเล่น เพราะรู้สึกว่าปวดตาขึ้นเรื่อยๆ เวลาใช้คอมเครื่องนี้นานๆ แล้วก็อยากจะทำงานซะหน่อยด้วย วันนี้มีเรื่องเหี่ยวๆหัวใจตอนบ่ายโมง นั่งสงบสติอารมณ์อยู่ 3 ชั่วโมงกว่าจะพิมพ์ได้ซักบรรทัด แล้วก็มีโทรศัพท์นรกเข้ามาอีก โว้ยยยยยย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่ก็นะ ไปเล่นเนท เล่นเกมเครื่องของกอล์ฟผักมาบ่อยแล้ว (จริงๆมันคือเครื่องสาธารณะใช่มั้ย) ก็คงจะต้องตอบแทนบ้าง จริงๆกอล์ฟขอเล่นตั้งกะหกโมง แต่ขอต่อรองเป็นทุ่มนึงเพื่อทำงาน แล้วมะกี้กอล์ฟเดินมาดู เห็นเราเปิดเวปกล้องดูอย่างสบายใจ...ก็เด๋วต้องเอาเครื่องไปเซ่นแระ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เส้นทาง tertis attack สำหรับคนที่ไม่รู้ตำนานอันน่าประทับใจของเกมที่อาจทำให้เราเรียนไม่จบนี้นะ เริ่มจากแค่ว่ามันปรากฏอยู่ในบลอคของน้องคนนึง ซึ่งไม่ได้แนะนำอะไรเลย แค่อ้างอิงถึงเกมนี้เฉยๆ ว่าทำให้โดนด่าว่าคีย์บอร์ดสภาเจ๊ง</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">นั่นคือครั้งแรกที่เราได้ยินชื่อนี้</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">หลังจากนั้นก็น้องคนเดิมนี่แหละถามว่า ว่างมั้ย มาแข่งกันผ่านเนท แต่ตอนนั้นราหูยังไม่เข้าชะตาชีวิตเรา ก็เลยตอบไปว่าไม่มี ซึ่งก็ได้รับการจัดมาให้ แต่ก็นะลืมๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เล่น</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">จนวันนึงที่มหาลัย เรานึกไงไม่รู้ก็ถามเอมว่า Tertis attack คืออะไร แล้วที่ไม่รู้จะนึกไงกว่านั้นคือน้องเอมหันมาอธิบายให้ฟังพร้อมกับตบท้ายว่า พี่โบว์จะเอาเลยมั้ยคะ เอมมีอยู่ในเมลล์ -"-</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ลืมไปน่ะนะ ว่าเอมเด็กวิดวะคอม</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่แน่นอน ระดับเราแล้ว ไม่ติดเกมง่ายๆหรอก ถ้าหากว่าจะไม่หันไปถามเมก้าแดนซ์ว่า เอากลับไปเล่นมั้ย โดยลืมไปว่า เค้าคือผู้นำแฟชั่นแห่ง M.A.</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ผ่านไปสามสี่วันโดยไม่ได้เอะใจ จนวันต่อมาก็เห็นเมก้าแดนซ์เล่นอยู่อย่างเมามัน แต่ แต่ แต่ มันจะไม่จบแค่นั้นถ้าน้องเอมไม่เดินมาพอดี พร้อมกับแนะนำให้รู้จักการทำ chain และไอ้บ้าเชนในตำนาน 21 เชน</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">และแน่นอน คงไม่มีใครอยากเอาโน๊ตบุคตัวเองมาเสี่ยงกับเกมอันตรายคีย์บอร์ดเยี่ยงนี้ ถ้าหากว่า เย็นนั้นกอล์ฟกับแจนไม่ไปซื้อโน๊ตบุคใหม่ที่พันทิพ และกลับมาพร้อมกับ joy stick 2 อัน...</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่ต้องพูดถึงเหตุการณ์หลังจากนั้นนะ เพราะไม่ว่าฝนจะตก ฟ้าจะร้อง พายุจะเข้า tertis attack alway be with us.</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">โอ้ หมดเวลาแล้ว..... ขอจบห้วนๆละกันนะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ว่างๆว่าจะไปวัดศรีษะทอง ไล่ราหู tertis ออกไปจากชีวิตซะหน่อย</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115979043368527629?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1159285919884786072006-09-27T10:58:00.000-07:002006-09-26T08:52:00.286-07:00<span style="font-family:courier new;">พรุ่งนี้ก็เป็นวันครบรอบ 1 อาทิตย์ของการปฏิรูปการปกครองภายใต้ระบอบประชาธิปไตย (แต่ไม่ใช่ภายใต้รัฐธรรมนูญ)</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">หลายๆอย่างก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงกันแล้ว อย่างน้อยๆวันนี้ก็ได้เห็นหน้าตาคณะที่ปรึกษาไปส่วนนึงแล้ว</span><br /><span style="font-family:courier new;">ขออวดหน่อยเถอะ ว่าเราเคยเรียนกับหลายคนมากเลยที่มธ. และรู้จักแบบผิวเผินอีกคนสองคน(อันนี้อ.จุฬา)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่ส่วนใหญ่จะเป็นอ.รัฐศาสตร์น่ะนะ เลยงงๆว่าตกลงสมัยปอตรีนี่เราเรียนคณะไหนแน่ เหมือนเรียนนิติกับรัฐมากกว่าเรียนเศรษฐซะอีก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนที่ค่อนข้างประทับใจ ทั้งการสอนแล้วก็ส่วนตัวแหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่พอตอนค่ำ ได้ฟังข่าวว่า ทหารจะถอยไปเป็นคณะมนตรีความมั่นคง ก็อดจะงงๆไม่ได้นะ ว่าตกลงต่อไปนี้เราจะถูกปกครองโดยรัฐมนตรีชุดใหม่ หรือคณะมนตรีความมั่นคงกันแน่ พอๆกับที่สงสัยว่า บลอคนี้มันจะอยู่ได้อีกนานมั้ย ถ้ายังเขียนแนวนี้ต่อ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เพราะงั้นอย่ากระไรเลย เปลี่ยนแนวดีกว่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">หลายๆคนคงตื่นเต้นกะการปฏิวัติครั้งนี้(จริงๆมันต้องเรียกรัฐประหารนะ แต่ยาวววว)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ขออวดอีกหน่อยเถอะ เพราะเรามีส่วนร่วมตั้งแต่คราวที่แล้วเลย บังเอิญว่าปีที่ปฏิวัติรัฐบาลพลเอกชาติชาย เราเพิ่งสอบเข้าม.1 พอดี แล้วรร.เนี่ยก็อยู่ตรงหัวมุมอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยพอดีเช่นกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">นึกถึงจิตใจเด็กป.6 ที่กะลังจะได้ไปเรียน รร.ใหม่สิ เสื้อผ้าก็ซื้อแล้ว ชุดพละ รองเท้าใหม่ หนังสือใหม่ จะเจอเพื่อนใหม่ๆ วิชาแปลกๆ รอมาตั้งแต่มีนา</span><br /><span style="font-family:Courier New;">พอพฤษภา ประกาศเลื่อนเปิดเทอมสองอาทิตย์ซะงั้น โอ้</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ส่วนคราวนี้เนี่ย เราแทบไม่ค่อยรู้อะไรเลย หลายๆคนโทรมาถามเพราะเห็นว่าที่บ้านเราเป็นทหาร แต่เราก็ไม่รู้จริงๆนะ ส่วนคนอื่นที่บ้านเราคงพอรู้ (อย่างน้อยๆก็แม่กะน้อง) วันที่เกิดปฏิวัติ จำได้ว่ากะลังนั่งเล่น solitiare อย่าเมามัน กะเปิดทีวีไปเรื่อยๆ พอเจอเพลงพระราชนิพนธ์ 2 เพลง แม่เราก็เอะใจ โทรคอนเฟิร์มกับคนโน้นคนนี้ เราก็พยายามโทรหาแต่ก็ไม่ติดเลยซักคน สุดท้ายก็ได้คุยกะ 009 นิดหน่อย แต่ก็ไม่ค่อยได้อะไรมากนัก ยังคงเรียงไพ่ต่อไปพร้อมกับความสงสัยว่า พรุ่งนี้ชั้นต้องไปทำงานรึเปล่า (บังเอิญว่าเป็นวันพุธพอดี) ถ้าปกติทำงานต้องออกตั้งแต่หกโมงครึ่งซะด้วย สุดท้ายประมาณตีสอง ก็มีประกาศว่าพรุ่งนี้วันหยุดราชการ เราก็สบายใจแระ นอนหลับฝันดีได้</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไหนๆวันหยุดราชการ เรากับแม่เลยฉลองโดยการไปซื้อบรรดาหลอดไฟ กระเบื้อง ให้บ้านใหม่ซะเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แค่นี้ละมั้ง ข้อดีของวันที่ 19 กันยา</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">จบดีกว่ามั้งนะ ใครอยากติดตามหรือ discuss ข่าวการเมืองก็เชิญที่บลอค 009 นะ (ช่วยโปรโมทให้)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115928591988478607?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1157885021646509342006-09-10T05:38:00.000-07:002006-09-10T03:55:12.306-07:00<span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>บทความของคุณ <a href="http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K4678351/K4678351.html">vappeepeevap</a> จาก pantip ค่ะ</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">นักวิชาการหลายสาขาที่ต้องศึกษาพฤติกรรมมวลชน คงเคยฝันอยากมีโลกจำลองที่สามารถใส่กรอบความคิดหรือนโยบายต่างๆ ลงไปแล้วดูว่ามวลชนจะตอบสนองต่ออย่างไร หรือมีผลกระทบต่อสภาพสังคมโดยรวมขนาดไหน </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">คิดดูถ้ามีคนหลายพันคนพร้อมใจกันจ่ายเงินเข้ามาร่วมในโลกจำลองนั้น และปฏิบัติตามนโยบายต่างๆ ที่เราวางกรอบไว้โดยไม่ขัดขืน ถ้าเขาไม่ชอบใจก็ถอนตัว แต่ก็ยังมีคนมากมายอยากจะร่วมประสบการณ์นี้มันจะดีแค่ไหน? </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">ไอ้โลกจำลองที่ว่านี้เกิดมาตั้งนานแล้วครับ ส่วนความฝันที่จะวางกรอบการศึกษากิจกรรมต่างๆ ในโลกจำลองนั้นกำลังได้รับความสนใจมากในวงวิชาการนักเศรษฐาสตร์ท่านหนึ่งนาม เอ็ดเวิร์ด คาสโตรโนวา เกิดสนใจอยากจะศึกษาเกมออนไลน์ในมุมมองเศรษฐศาสตร์ขึ้นมาเมื่อหลายปีก่อน แกก็รวมรวมข้อมูลต่างๆ เท่าที่จะหาได้ตามอินเตอร์เน็ต แล้วก็เขียนบทความไว้ให้คนอ่าน ผ่านไปไม่นานปรากฏว่าบทความของแกติดอันดับท๊อปดาวน์โหลด แกเลยได้ใจเขียนหนังสือมันซะเลย ด้วยความที่เป็นนักเศรษฐาสตร์ เลยเจาะประเด็นเศรษฐาสตร์ในเกม และโยงไปถึงเรื่องการเมืองการปกครอง นโยบายภาครัฐ และเรื่องอื่นๆ อีกมากมายเลยครับ หนังสือเล่มที่ว่าคือ Synthetic Worlds: The Business and Culture of Online Games ซึ่งเพิ่งจะออกมาเมื่อปลายปีที่แล้ว (พฤศจิกายน 2005) จริงๆ แล้วหนังสือวิชาการที่อ้างถึงการศึกษาเกมในเชิงวิชาการนั้นมีมานานแล้วครับ แต่โลกออนไลน์ยังถือเป็นเรื่องใหม่ และเรื่องใหญ่ในแง่นี้ </span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">ใครบอกว่าเกมเป็นเรื่องไร้สาระ เสียเวลา ลองฟังคุณคาสโตรโนวาสักนิดนะครับ เรื่องแรกที่แกศึกษาคือการทำงานในเกมออนไลน์ครับ ทุกวันนี้ถ้าเราลองเข้า ebay แล้วค้นหาด้วยชื่อเกมออนไลน์ดังๆ (ทางฝั่งตะวันตก) ไม่ว่าจะเป็น Everquest หรือ World of Warcraft ผลการค้นหาจะแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ ครับ กลุ่มแรกคือตัวผู้เล่นครับ (account or avatar) ที่ผมเพิ่งเข้าไปดู World of Warcraftเมื่อตะกี้นี้ เห็นเริ่มประมูลกันในราคาตัวละสี่ห้าร้อยเหรียญ (ตัวละเป็นพันยังมีเลย โอ้) อีกกลุ่มหนึ่งที่มีการซื้อขายกันคือเงินครับ พูดตรงๆ คือการเอาเงินในเกมไปแลกเงินดอลล่าล์นั่นเอง (กิจกรรมแบบนี้บ้านเราก็มีแล้วครับ และผู้ใหญ่บ้านเราก็ออกมาแสดงความห่วงใยกันแล้ว) แต่ที่คุณคาสโตรโนวาเห็นคือเศรษฐศาสตร์ครับ แกยกตัวอย่างง่ายๆ เกี่ยวกับเรื่องการขายเงินในเกมว่า ถ้าคุณเข้าไปเล่นเกมและเลือกที่จะขุดแร่เอามาขายแลกเงินกับพ่อค้าในเกม สมมติคุณใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงหาแร่ได้ x หน่วย ขายได้เงิน y หน่วย แล้วเอามาแลกเงินจริงกับ ebay แกบอกว่ามันมากกว่าทำงาน MacDonald อีกครับ </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">กิจกรรมในเกมเริ่มมีนัยก็ตรงนี้ละครับ ในหนังสือ Synthetic Worlds นี้คุณคาสโตรโนวาได้เสนอประเด็นทางเศรษฐศาสตร์ไว้อีกหลายเรื่องครับ เรื่องหนึ่งที่ผมพอจะเข้าใจ (จากที่เคยเรียน macro/micro เมื่อสิบปีก่อน) คือเกมออนไลน์นั้นไม่ใช่ว่าจะกำไรหายห่วงกันตลอด ต้องมีกลยุทธ์การดึงดูดลูกค้าใหม่ เอาใจลูกค้าเก่า ซึ่งแกบอกว่าเป็นทฤษฎี sport club (ผิดถูกประการใน วานนักเศรษฐศาสตร์ช่วยแจงนะครับ) กล่าวคือ sport club นั้นมีเนื้อที่จำกัด (ไม่ต่างกับ server ของเกมออนไลน์ ซึ่งรองรับจำนวนผู้เล่นได้จำกัด) ดังนั้น จำนวนสมาชิก หรือผู้เล่นจะต้องมีจำนวนที่คงที่ ถ้าชักจูงคนมามากเกินไปทาง club ก็ไม่สามารถให้บริการได้ ถ้าน้อยไปก็ขาดทุน ซึ่งประเด็นนี้เองครับ ที่ทำให้หลายคนอาจจะไปสมัครหลายๆ club และเปรียบเทียบกันว่าแต่ละ club มีข้อดีข้อเสียต่างกันอย่างไร นี่คือเรื่องท้าทายของผู้บริหาร club และผู้บริหารเกมครับ </span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">พอจะเห็นแล้วนะครับว่าโลกสังเคราะห์มันเริ่มจะมารวมกับโลกจริงของเราแล้ว ถ้าไปถามคนที่เล่นเกมออนไลน์แบบบ้าคลั่งอาจจะแยกไม่ออกด้วยซ้ำ ฟังแล้วก็นึกถึงหนัง Matrix ผลที่ตามมาของปรากฏการณ์นี้ (หรือปัญหานี้) ก็อย่างที่กล่าวไปข้างต้นครับ เรื่องการขายตัวละครในเกม หรือการเอาเงินในเกมมาแลกเงินจริง และยังเกิดบริษัทตัวแทนการซื้อขายของเหล่านี้มากมายตามอินเตอร์เน็ต เช่นถ้าผมอยากจะขายของในเกมชิ้นหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นดาบ เป็นชุดเกราะ ก็ไปขายให้บริษัทนายหน้านี้และได้เงินทันที (เงินในเกมนะครับ) ส่วนคนที่อยากได้ของก็ไปเลือกซื้อที่เว็บนายหน้านั้น ถึงตรงนี้หลายคนคงสงสัยว่าเขาจะส่งของกันยังไง? ไม่ยากครับ เพราะบริษัทเหล่านั้นมีตัวแทนเป็นผู้เล่นในเกมมากมาย ก็นัดสถานที่มาเลย บริษัทบางแห่งรับประกันส่งของถึงมือภายในสิบห้านาทีด้วยซ้ำ เร็วกว่าพิซซ่าเสียอีก</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">แต่ประเด็นที่ทำให้คนติดเกมออนไลน์กันหัวปักหัวปำ ผมว่าเป็นเรื่องของชุมชนในเกมครับ เพราะในเกมออนไลน์ส่วนใหญ่จะมีการตั้งสมาคม (Guild) และร่วมกันปฏิบัติภารกิจ เช่นการจะไปฆ่ามังกรสักตัว อาจจะต้องใช้ผู้เล่นหลายอาชีพ (ทั้งพ่อมด แม่มด นักแม่นธนู นักรบ) นอกจากจะรวมกลุ่มเพื่อร่วมกันปฏิบัติภารกิจ สมาคมยังมีบทบาทสำคัญในการต่อรองกับผู้บริหารเกมครับ อาจมีการถกเถียงกับถึงนโยบายหรือกฎระเบียบต่างๆ หรือเสนอแนะนโยบายใหม่ๆ ให้กับผู้บริหารเกม ไม่ต่างกับการบริหารประเทศที่ผู้ปกครองต้องคอยฟังกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ แน่ละครับ ถ้ากลุ่มผลประโยชน์นั้นใหญ่ และมีพลัง ก็ย่อมจะเสียงดัง ถ้าเกิดเขารวมตัวกันออกจากโลกสังเคราะห์นั้นไปก็จะเกิดความเสียหายมาก (เรื่องนี้ดูจะต่างกับโลกความเป็นจริงของเรา เพราะถึงแม้ผู้นำจะเป็นคนไม่รับฟังความคิดเห็น เราก็ต้องทนอยู่กันต่อไป เฮ้อ!)อย่าลืมนะครับว่ากลุ่มสังคมล้วนต้องมีผู้นำ สมาคมออนไลน์ก็เช่นกัน ถ้าเด็กอายุสิบห้าสามารถนำสมาคมออนไลน์ได้ และต่อรองผลประโยชน์สำคัญๆ ให้กับกลุ่มตัวเองได้ก็ไม่ธรรมดา จริงไหมครับ? อย่าเพิ่งขำนะครับ เพราะความสามารถเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ในภายหน้าได้ <span style="color:#ff0000;"><strong>ล่าสุดเพื่อนผมเล่าให้ฟังว่ามีคนเขียนใน Resume ว่าเป็นผู้นำสมาคมออนไลน์แล้วครับ</strong></span> (สงสัยว่าจะเป็นสมาคมชื่อดัง) ซึ่งแน่นอนครับ โอกาสได้งานก็ย่อมสูงขึ้น </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;">ผลพวงสุดท้ายคือตัวผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ครับ เพราะคุณคาสโตรโนวาตอนนี้เนื้อหอมไปเลย มีบริษัทเกมมากมายมาเชิญไปเป็นที่ปรึกษา วางแผนเศรษฐกิจในเกม </span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#ff0000;"><strong>จริงหรอเนี่ย?</strong></span><br /><strong><span style="font-family:Courier New;color:#ff0000;">ไม่เห็นจริงเลย เห็นมีแต่พวกเกรียน</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115788502164650934?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1156655065749638232006-08-26T21:52:00.000-07:002006-08-26T22:22:36.060-07:00<img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/knowlage-10-05.jpg" border="0" /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Nagasaki.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Nagasaki.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/vcfemalesoldier.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/vcfemalesoldier.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/grozny2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/grozny2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/untitled.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/untitled.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Irak%203%20AP.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Irak%203%20AP.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/takbai.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/takbai.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/saqhv20060330092757.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/saqhv20060330092757.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/549000012631401.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/549000012631401.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/549000012631402.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/549000012631402.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115665506574963823?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1153317737737211082006-07-19T08:53:00.000-07:002006-07-19T07:27:57.096-07:00<span style="font-family:courier new;"><span style="color:#006600;"><br />เมื่อวานนี้วันเกิดจ้ะ<br />รู้สึกดีทีเดียวเชียว<br />ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งๆปวดหัว เดี๋ยวไว้จะมาเล่าให้ฟังคราวหน้านะ<br />หวังว่ามันคงจะจบซะที<br />เล่าวันดีๆก่อนดีกว่า<br /><br />ตื่นเช้ามาก็จำไม่ได้ว่าเป็นวันเกิด แถมง่วงมากๆ อยากนอนต่อ<br />กำลังจะลงนอนต่อ ก็บังเอิญเห็นว่ามีแมสเซสมาจากคุณเพื่อน กับคุณหลานสุดที่รัก<br />อวยพรแฮปปี้เบิร์ดเดย์<br />เลยนึกได้ว่า วันก่อนสัญญากับหนุ่มคนนึง(ที่ไม่ใช่จี๊ด)ว่าจะไปมหาลัยนี่หน่า<br />ก็ลังเลอยู่ว่า จะชิ่งไม่ไปดีรึเปล่านะ<br />แล้วก็ดันนึกออกอีกว่า ไปนัดกับน้องอีกคนไว้ ว่าจะเอาหนังเกาหลีมาให้<br />เลยต้องลุกขึ้นแบบง่วงๆ แถมยังต้องแบกโน้ตบุคไปอีก T-T<br />ไปถึงมหาลัยแบบมึนๆ<br />(ตอนนั้นลืมไปแล้วเรื่องวันเกิด)<br />นั่งก๊อปหนังกะโปรแกรมเล่นไปเรื่อยๆ จนออกไปเข้าห้องน้ำ เปิดแง้มไป เจอชินจังยืนอ่านบอร์ดหน้าห้องอยู่<br />เลยหลบแว๊ปไปออกทางประตูน้องปีสอง<br />ขากลับก็รีบแว๊ปเข้าประตูอย่างรวดเร็ว ไม่ได้มองอะไรเล้ย<br /><br />ตอนเที่ยง พี่นกเดินมา HBD แล้วบอกว่า มีคนติดประกาศเต็มไปหมด<br />เราก็งงๆ อะไรวะ เดินตามไปดู<br />โอ้ แมนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน<br />ใครเอาอะไรมาติดที่บอร์ดเนี่ย<br /><br />แล้วเมื่อกี้ชินจังยืนอ่านไรเนี่ย T-T<br /><br />มองไปมองมา เฮ้ย มีทุกประตูเลยนี่หน่า<br />ความรู้สึกแรก อายมากกกกกกกกก<br />อยากดึงออกก็กลัวเสียน้ำใจ<br />ความสงสัยพุ่งเป้าไปยังไอ้คนที่ถามย้ำนักหนาว่าจะมาวันนี้รึเปล่าทันที<br />เดินเข้าไป คุณ St.erato รีบโยนเลยว่าฝีมือเมก้าแดนซ์<br />โยนกันไปมาจนตอนนี้ยังไม่รู้เลยเนี่ยว่าใคร<br />แต่ก็...ขอบใจมากนะ<br /><br />ซักพักพี่ไก่เดินขำมาเลย<br />บอกว่า โบ(นามสมมติ)นี่โบรึเปล่า<br />เลยวาดรูปแถมมาด้วย<br /><br />ยัง ยังไม่พอ<br />กอล์ฟผักเดินมาบอกว่า มีคนเอาไปติดบอร์ดข้างล่างด้วย<br />ไม่รู้จริงรึเปล่า<br />ฮือๆ<br /><br />หลังจากนั้นฉลองวันเกิดด้วยจับหมู (ขอซักหน่อย)<br />เจอป้าปุ๋ย กะเมก้าแดนซ์ ให้ของขวัญวันเกิดด้วยสเปโตคนละใบ<br />เซ้งจริงๆ<br />ก่อนกลับ เมก้าแดนซ์ ให้การ์ดมาใบนึง<br />มีเพื่อนๆน้องๆเขียนอวยพรให้เต็มไปหมดเลย<br />ซึ้งใจมาก ขอบคุณทุกคนนะ<br />การ์ดแนวอีกแล้ว แหมทำอะไรก็แนวไปหมด<br />ฝีมือถ่ายรูปกลายเป็นโปรไปแล้ว<br />แล้วเราจะเอาอีห้าร้อยมาไล่ตามทันมั้ยเนี่ย<br />ขอบคุณสำหรับการ์ดนะ<br /><br />ซักพักก็มีคนดับไฟในห้อง<br />น้องๆปีสอง เอาเค้กกับมาร้อง HBD ให้<br />จากวันเกิดมึนๆธรรมดา กลายเป็นไฮโซขึ้นมาเชียว<br />ขอบคุณอีกทีค้าบบบบบ<br /><br />ไปต่อกันที่เยาวราช อันนี้นอกรอบ<br />น้องแจนน้องปูนวางแผนอย่างดี จะไปกินก๋วยเตี๋ยวคั่ว ต่อด้วยแกงกะหรี่ และบะหมี่ปู<br />ไปถึง....พบว่า<br />ปิดวันอังคาร!!!<br />แง่งงงงงงงงงงงง<br />เลยเดินตามๆกันไป สุดท้ายไปจบที่ก๋วยเตี๋ยวคั่วร้านนึง<br />กินไปกินมาก็อร่อยดีนะ<br /><br />ยัง...ยังไม่พอ<br />น้องๆบอกว่าจะไปกินบะหมี่ปู<br />เราก็เก็บท้องไว้กินเลย ชอบกินมากกกก<br />เดินผ่านฮั่วเซ่งฮง อยู่ดีๆก็เข้าไปกินกันซะงั้น<br />และแล้วก็มีคนเสนอ....สี่สีน้ำแดง<br />เอ่อ....<br />ไปๆมาๆเสนอกันใหญ่เลย...<br />บะหมี่ขาห่าน...<br />ปลานึ่งมะนาว....<br />หอยจ๊อ....<br />อืม....<br /><br />พี่แอร์กับพี่ไก่ภูมิใจเสนอคาถาในการกินวันนี้มาก<br />ไม่กินก็ไม่เป็นไร หารเท่า...<br />เอ่อ..........<br />หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกสถานการณ์ละมั้ง<br />อิอิ....<br /><br />อิ่มมากๆ<br />ตบท้ายด้วยมุขเสื่อมๆของน้องแจนซักสองสามรอบ<br />อืม ใช้ได้ๆ<br /><br />ตอนแรกมีโปรแกรมจะไปกินของหวานกันต่อนะเนี่ย<br />บังเอิญว่ามีคนรีบกลับ ก็เลยถึงเวลาแยกย้ายกันละ<br />ก็ถือว่าโอเคเลย<br />อีกหนึ่งวันดีๆ<br /><br />ขอบคุณสำหรับทุกสาย แมสเซส อีเมลล์<br />ขอโทษด้วยที่ไม่ได้รับโทรศัพท์เพื่อนบางคน โดยเฉพาะคนที่ใช้พีซีที<br />ช่วงนี้วุ่นๆกะเรื่องโทรศัพท์นิดหน่อย<br />ก็เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังคราวหน้าแหละนะ<br />เราปิดโทรศัพท์ชั่วคราวนะ</span><br /><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">อ้าววววว โพสรูปไม่ได้. อดดูเลยยยยยยยยยยยยย</span> </strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115331773773721108?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1152342853285500392006-07-08T00:12:00.000-07:002006-07-08T00:20:26.516-07:00<span style="font-family:courier new;"><span style="color:#000099;">***************************************************</span></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#000099;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#000099;">ร่างกายของเรา เราก็น่าจะควบคุมมันได้ดั่งใจทุกอย่าง<br />สั่งให้เดิน ยกแขน ยกขา ลืมตา หลับตา<br />แต่แล้ววันนึง เมื่อเจอคนๆนึง<br />เราก็รู้ว่า บางส่วนในตัวเรา ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเขา<br />ไม่งั้นใจจะเต้นตึกๆจนคุมไม่ได้แบบนี้หรอ<br />เป็นครั้งแรก...ที่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง<br />แปลกๆดี</span><br /><br />**************************************************<br /><br /><span style="color:#6600cc;">เมื่อวานนี้ข้ามเรือท่าน้ำสี่พระยา<br />ไม่ได้มาตั้งนานแล้ว แต่ก่อนมาบ่อยมากๆ<br />ค่าข้ามเรือ 2.50 บาท<br />เหมือนกับท่าสาทร<br />ทำไมล่ะ ทำไม<br />ทำไมท่าพระจันทร์ 3 บาท<br />มองดูโค้งแม่น้ำ มันก็กว้างพอๆกันนี่<br />เรือก็แบบเดียวกันเปี๊ยบ<br />คนขึ้นลงเยอะพอกัน จะว่าท่าพระจันทร์มีอำนาจผูกขาดก็ไม่ได้<br />หรือว่าขึ้นกับพื้นที่ แบบตั้งราคาตามกลุ่มลูกค้า แต่ว่า..<br />ท่าสี่พระยาข้ามมาเป็นเชอราตัน บางรัก ไฮโซกว่าท่าพระจันทร์ตั้งเยอะ<br />ไม่เข้าใจเฟ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย<br /></span><br />***************************************************<br /><br /><span style="color:#ff6600;">ข้ามเรือมา นึกถึงร้านเกี๊ยวกุ้งที่เคยกินตอนม.ปลาย เวลาจะไปเรียนพิเศษที่สยาม<br />อร่อยมากเลย แต่ก็ค่อนข้างแพงถ้าเทียบกับสมัยนั้น จานละ 30 มีจี๊ดเดียว<br />เคยจะไปกินเมื่อปีก่อน แต่เดินไปร้านปิด<br />วันนี้เลยลองเดินๆไป อ้าวคราวนี้ร้านหาย<br />เค้ากำลังทุบทิ้ง จะสร้างอะไรไม่รู้<br />จะมีเกี๊ยวกุ้งอร่อยๆอีกมั้ยก็ไม่รู้<br /><br />เดินทะลุต่อมาทางรร.กุหลาบ จะไปกินก๋วยเตี๋ยวเป็ด แต่ก่อนกินบ่อยมากเหมือนกัน<br />วันนี้ไปถึงหมดซะแล้ว<br />เลยเดินย้อนมากินก๋วยเตี่ยว อีกร้านประจำที่เคยกิน<br />(คือมีร้านที่ชอบแถวนี้ 3 ร้านไง อย่างง)<br />ร้านนี้ก็ยังจัดของไม่เสร็จ เวรกำจริงๆ<br />สุดท้ายไม่ได้กินอะไรเลย<br /><br />ขึ้นรถไปประตูน้ำ ซื้อชุดไปงานแต่งงานเพื่อน<br />ซื้อมาสองชุด ลองไม่ได้<br />ใส่ไม่ได้ชุดนึง<br />ใส่แล้วอ้วน(มาก)ชุดนึง<br />เสียเงินไป...เอ่อ...อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย<br />เซ็ง<br />เซ็ง<br />ขากลับรถติดอีก 3 ชั่วโมง เดินจากสะพานพระรามแปดมาแยกปิ่นเกล้า ของก็หนัก หกล้มเจ็บขาต่างหาก<br />ช่วงนี้โชคไม่ดีเลย</span><br />********************************************</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115234285328550039?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1151946621445421882006-07-03T09:57:00.000-07:002006-07-03T10:10:21.476-07:00<span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">ตามหัวข้อเลย..</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">สงสัยนานแล้ว คำว่า เปื่อย เนี่ยมาจาก ป่วย+เหนื่อย รึเปล่า</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">มีเพื่อนคนนึงพยายามพูดว่า หงิว บอกว่ามาจาก ง่วง+หิว เหอๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพูดในห้องเรียน</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">วันก่อนสยองมาก คือเราสงสัยมานานแล้วว่าทำไมเวลานั่งเล่นคอมชอบโดนมดกัด</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">แรกๆคิดว่าเป็นเพราะชอบเอาโน่นนี่มากินตอนเล่นคอม บางทีกินข้าวแล้วก็วางจานทิ้งไว้ (แอบสกปรกอ่ะ...)</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ก็พยายามเก็บๆ แต่เอ๊...มดก็ยังอยู่</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ก็เริ่มเดาเอาว่า มันต้องอยู่ในจอคอมแน่เลย เพราะจอมันอุ่น มดต้องมาทำรังที่อุ่นๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ก็ไปซื้อซันเจี่ยมาป้ายๆ ก็เห็นมันยังเดินว่อนๆรอบๆ ไม่มีผลซักนิด</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">หลังเริ่มสงสัย ทำไมเก็บของหมดโต๊ะยังโดนมดกัน สงสัยมันทำรังในเก้าอี้รึเปล่าฟะ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ก็พลิกคว่ำ พลิกหงายดู สรุปก็หาไม่เจอ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">จนวันก่อนนี้ เล่นไปโดนกัดไป นึกไงไม่รู้เงยหน้ามองเพดาน</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">จ๊าก!!! เผ่นจากเก้าอี้แทบไม่ทัน มดเต็มฟ้าเพดานเลย ตรงที่เรานั่งเป๊ะ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">มีจิ้งจกอ้วนๆอยู่ข้างๆ คงแบบว่า กินจนไม่รู้จะกินไงแล้ว ไอ้มดเวรนี่ก็กัดโคตรเจ็บ ดุมาก อาจจะกัดจิ้งจกตายได้</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ด้วยความตกใจ เอาปลายไม้กวาดมาเขี่ยๆจิ้งจก</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">แล้วปีนเก้าอี้เอาไบก้อนฉีด</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">โง่ โง โง่ และโง่</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ฝูงมด(ที่ยังไม่ตายสนิท) ร่วงใส่หัวและเสื้อเต็มไปหมด</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ที่เหลือตกใส่เก้าอี้ ซึ่งเป็นผ้าลายดำๆ อย่าหวังว่าจะหาเจอ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ที่ตัวเรานี่ปัดไงก็ปัดไม่หมด โดนกัดตรงคอเพียบ...</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">คิดว่าเราทำไงอ่ะหรอ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ก็ปัดมันเสร็จ นั่งเล่นคอมต่อสิ อิอิ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ซักพัก เริ่มไข้ขึ้น เอามือไปจับคอที่โดนกัดร้อนมาก</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">คืออย่างที่เห็นน่ะ เราเป็นภูมิแพ้ แค่ตัวสองตัวยังอักเสบซะ แต่นี่เป็นสิบ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ทำใจ กินพาราไปสองเม็ด แล้วนอน ตื่นมาก็ไม่หาย วันนี้ไปมหาลัยไม่ได้อีก </span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">ตอนเย็นนั่งเล่นคอมก็โดนกัดอีกสามตัวละ ไข้ชักกลับ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">แต่ยังพยายามอัพบลอคอีกนะเนี่ย</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#000099;"><strong>คนอ่านซึ้งใจกันบ้างมั้ยฮึ</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115194662144542188?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1151851954630633632006-07-02T09:49:00.000-07:002006-07-02T07:59:25.890-07:00<span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">คงไม่ค่อยได้มาโพสยาวๆนะ มีอะไรมาให้ดูแก้คิดถึง</span><br /><a href="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4499163/A4499163.html"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4499163/A4499163.html</span></a><span style="font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="color:#006600;"><span style="font-family:courier new;">อย่าลืมดูความเห็น 15 ล่ะ เห็นไรป่าว</span><br /><span style="font-family:courier new;">อิอิ อิอิอิอิอิ</span></span><br /><span style="color:#333333;"><span style="font-family:courier new;">เลื่อนๆลงมาก็มีอีกนะ</span><br /><span style="font-family:courier new;">ดูจบแล้วไปดูตอน 2 ต่อด้วย</span></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><a href="http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4501030/A4501030.html"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4501030/A4501030.html</span></a><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="color:#993300;"><span style="font-family:courier new;">หน้าตาดีขึ้นกว่าตอนแรกมากๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;">อันแรกนี่รับไม่ได้แฮะ</span><br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#993399;">:)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-115185195463063363?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1149431826000311842006-06-04T06:02:00.000-07:002006-06-04T09:13:26.186-07:00<span style="font-family:courier new;">ไปเที่ยวเกาะช้างมาแหละ จริงๆไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่สบโอกาสมาโพสซะที (โอกาสขยันน่ะนะ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ตามนิสัยเรา ก่อนไปก็ต้องหาข้อมูลอย่างดี อันนี้ก็หาเหมือนกัน แต่เพราะว่ามันเป็นวันหยุดยาว เลยไม่ค่อยมีให้เลือกมากนัก</span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่ว่าไปคราวนี้ก็อยากไปแบบสบายๆ ประกอบกับคนที่ไปด้วยเป็นเจ้าภาพซะหลายส่วน ก็เลยตัดแบคแพคทิ้งไปซะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ออกจากกรุงเทพประมาณ 7 โมง ซึ่งถือว่าไม่เช้าเลย เพราะว่าเกาะช้างอยุ่ตั้งตราดแน่ะ เราเองก็ไม่เคยไปเลย นี่เป็นครั้งแรก แปลกมากๆเพราะว่าไปเสม็ดมาไม่รู้กี่รอบ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">ที่เคยได้ยินมามีแต่คนว่าเกาะช้างไม่สวยเท่าเสม็ด แล้วเราก็จะเป็นคนชอบน้ำทะเลสีฟ้าๆ ทรายขาวๆ ก็เลยไม่ได้คาดหวังอะไรนัก เพราะดูในรูปมันไม่สวยจริงๆแหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ขับรถออกมาทางมอเตอร์เวย์ ผ่านชลบุรี ระยอง แล้วก็เข้าสู่</span><span style="font-family:Courier New;">จันทบุรี</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทีนี้จันทบุรีเป็นจังหวัดที่มีเรามีความหลังกันอยู่ ก็คือว่าเที่ยวคนเดียวครั้งแรกก็ที่นี่ ไปค่ายครั้งแรกก็ที่นี่ จริงๆมีรายละเอียดเยอะมาก ถ้ามีโอกาสก็คงได้เล่านะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">โดยส่วนตัวเราเป็นคนชอบเที่ยวตัวเมือง คือไม่ค่อยชอบเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเดียว ถ้ามีโอกาสก็ขอไปเดินเที่ยวในเมืองหน่อย แล้วจังหวัดที่เราประทับใจที่สุดเมืองนึงคือจันทบุรีนี่แหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ในความทรงจำของเราที่เคยไปตอนปีหนึ่ง เราจำได้แต่ว่าจันทบุรีมีสระน้ำกลางเมืองใหญ่มากๆ ที่มีสวนสาธารณะ แล้วเมืองจะเป็นเมืองบนเนิน เมืองเงียบๆดูมีความสุข คือยังไงล่ะ ไม่ใช่เมืองท่องเที่ยว แต่รู้สึกว่าคนที่อยู่ที่นี่คงมีความสุขน่ะ เค้าดูแลเมืองกันดีจัง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">อ้อ แล้วก็ชอบ "หนุ่มเมืองจันทร์"ด้วย หุหุ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">จำได้ว่าไปกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นอร่อยม๊ากมาก </span><br /><span style="font-family:Courier New;">คราวนี้ก็เลยขอแวะไปหน่อยนึง วันนี้เมืองจันทร์ยังน่ารักเหมือนเดิม น่าเสียดายที่ไม่ได้ลงไปเดินๆเลย เราชอบเดินมากกว่านะที่จริง</span><br /><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00694.jpg" border="0" /><span style="font-family:courier new;">อันนี้สระน้ำที่เราบอก นี่ด้านเดียวเอง ของจริงใหญ่มากกกก</span><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00698.jpg" border="0" /><br /><span style="font-family:courier new;">เพราะกลัวว่าจะไปเช็คอินช้า เลยต้องรีบไปกันต่อ ขับมาอีกไมม่ไกลก็ถึงตราด..อันนี้ทางเข้าท่าเรือ มีอุโมงค์ต้นไม้ด้วย</span><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00707.0.jpg" border="0" /><br /><span style="font-family:arial;">ข้ามเรือไปเกาะช้าง ฟ้าหม่นจังเลย พอเห็นแล้วนี่ประทับใจมาก ป่ายังเขียว น้ำก็ใส เกาะใหญ่ๆมันก็มีเสน่ห์อีกแบบนึงนะ รู้สึกว่ามันมี "ชีวิต" น่ะ ไว้จะเล่าต่อไปละกัน</span><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00708.jpg" border="0" /><span style="font-family:courier new;">มาถึงห้องพัก นี่ห้องธรรมดานะ ไม่ได้ไฮโซ เพราะค่อนข้างแพงเชียว อย่างที่บอกมันวันหยุดยาว ถ้าวันปกติก็ถูกๆเอง</span><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00717.jpg" border="0" /><br /><span style="font-family:courier new;">กินกาแฟก่อนเลย...ง่วง~</span><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00722.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;">อันนี้ถ่ายหน้าบ้าน กะดอกไม้ทะเล (ลั่นทม) ไปทะเลทีไร เห็นทุ๊กที</span><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00720.jpg" border="0" /><br /><span style="font-family:courier new;">พักซักแปบก็เตรียมตัวออกไปซึ่งละนะ เพราะตามคอนเซปต์เรา มาทะเลต้องหาของทะเลอร่อยๆให้ได้ แล้วก็เล็งร้านไว้แระ ขับรถไปอีกไก๊ล ไกล</span> </p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00728.1.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;">ต่อภาค 2 จ้ะ (เลียนแบบน้อง jan น่ะ มีหลายภาคจัง)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114943182600031184?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1148526377726955892006-05-24T20:06:00.000-07:002006-05-24T20:06:18.096-07:00<span style="font-family:courier new;">จะตั้งชื่อเสร่อๆทำแป๊ะไรฟะเนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">รายงานผลนะ สุดท้ายจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ซื้อแบบถูกมาแร้วววววววววววว</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">อันนี้ต้องยกความดีให้พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย แต่มาพร้อมกับคุณผู้ร้าย ทำให้เราลังเลเล็กน้อย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เริ่มจากเมื่อวานนี้ออกจากที่ทำงานประมาณบ่ายสอง ไปถึงมาบุญครองสามโมงกว่า ติดโคตรๆนั่งรถเมล์เนี่ย ตอนนั้นเราก็ตัดสินใจแล้วว่าเอา Nokia แน่ ประมาณหมื่นนึง เลยเข้าไป se-ed ดูๆหนังสือ symbian ไว้ โอ้ ตื่นตาตื่นใจมาก ทำให้เกิดอาการลังเลขึ้นมาฉับพลัน เพราะถ้าซื้อนี่ ท่าจะไม่จบแน่นอน ต้องหัดเล่นอีก เสียเวลาตายเลย แต่อีกใจนึงก็อยากได้</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">เลยเดินไปดูร้านนิดยอดฮิต คนเป็นล้าน เราขี้เกียจเบียดก็เลยเดินๆไปดูอย่างอื่น กดเงินมาเรียบร้อย เดินผ่านร้านซ่อมที่เคยมา ก็เลยลองให้เค้าดูๆเครื่องเก่า ซักพักสรุปว่าจอเสีย ส่วนเมนบอร์ดที่เจ็ง (ไอ้ศูนย์มันบอก) เอากาวติดไว้ได้ ค่าซ่อม 800 เอง อ่ะซ่อมมมมมม</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เราก็เกิดอาการลังเลว่าจะซื้อดีมั้ย เพราะไงอันนี้มันก็คงใช้ได้ไม่นาน ก็เอากาวติด แล้วมันก็มีเหตุผลเงินๆทองๆด้วยแหละที่ควรจะซื้อตอนนี้ เอาน่ะ ซื้อก็ซื้อ อันนี้ยกให้แม่ละกัน ทีนี้พอใส่ซิมไปเครื่องเก่า มันก็มีแมสเซสมา ว่าคนชื่อนี้ โทรมาฝากข้อความเมื่อ... อ่ะเปิดดูเห็นเป็นชื่อเพื่อนเรา ชื่อนะ ก็เลยโทรกลับกะว่าจะถามเรื่องซองมือถือ เพราะเค้าใช้รุ่นเดียวกะเราอยู่</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">โทรไปมันบอกจะเสร็จแล้วๆๆ (ทำไรอยุ่วะ ติดเรท)ไม่ใช่ !!! คือซีรอคอยู่ อีกไม่เกิน 15 นาทีงานเสร็จ ก็เลยบอกว่าอยู่มาบุญครองเนี่ย มาเจอกันมั้ย นะอยู่จุฬาอ่ะนะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ตกลงมาเจอกันง่ายๆซะงั้น แล้วลากเพื่อนอีกคนคือ ภัทร มาด้วย ซึ่งนับว่าดีกะเรามาก เพราะสองคนนี้เป็นผู้ชายที่ซื้อของละเอียดมาก คิดนานมาก ตัดสินใจนานมาก พูดง่ายๆรอบคอบกว่าเราอ่ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เจอกันปุ๊บ เราก็เล่าปัญหาให้ฟัง ไล่เรียงโทรศัพท์ประมาณเจ็ดแปดรุ่นได้ สุดท้ายนะกับภัทรก็ฟันธงให้ว่า ถ้าไม่เอารุ่นถูกสุด ก็แพงสุดไปเลยละกัน แต่ขอไปดูรูปร่างหน้าตาก่อน</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">พอไปดูรูปร่างหน้าตา และฟังก์ชันปุ๊บ คุณนะก็ตัดสินใจเข้าข้างโนเกียทันที คุ้มกว่า สวยกว่า ดีกว่า ไม่แพงหรอกถ้าเทียบกับว่าซื้อครั้งเดียวใช้ไปสองสามปี จริงๆเราก็โอนเอนไปทางโนเกียน่ะนะ แต่กลัวอย่างเดียว เรื่องใหญ่มาก คือ เรากลัวทำหายอะ เพราะเป็นคนทำหายบ่อยมาก ยิ่งช่วงหลังๆขี้ลืมสุดๆ คุณนะยังอุตส่าห์มีเหตุผล ว่าถ้ามันใหญ่ มึงจะลืมได้ไง น่าจะรู้สึกตัวเร็วกว่าเวลาหาย -*- ก็เออ แต่รู้สึกตัวแล้วก็ทำไรไม่ได้นี่หว่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">แล้วฟ้าก็ส่งภัทรมาเป็นพระเอก(รึเปล่า) ยืนคิดนานมาก แล้วก็บอกว่าเอารุ่นถูกๆไปเหอะ เพราะที่ต่างกันมันก้คือซิมเบียน ซึ่งทอร์คกิ้งดิกก็มีแล้ว เกมก็ไปเล่นในคอมเอา เอ็มเอสเอนขยาดไม่มีซิมเบียนก็ออนทุกวันอยู่แล้ว เพลงก็มีแฮนดี้ไดรฟ์ แถมสองรุ่นนี้กล้องเหมือนกันเป๊ะ ถึงอันแพงจะมีซูม แต่ก็ถ้าจะถ่ายจริงจังมันก็ใช้กล้องดิจิตอลอยู่ดี เราก็เริ่มเห็นด้วยละ แต่ก็นะ กลัวว่ามันจะเจ๊งง่าย ศูนย์ห่วย ภัทรก็เลยฟันธงเลย ซื้อก่อนละกัน ถ้าเจ๊งค่อยมาเอาโนเกีย (ส่วนนะมันก็ ...ซื้อโนเกียก่อนละกัน หายค่อยมาเอาพานา) -"- สุดท้ายก็เอาพานาละกัน จะได้ไม่ไปหมกมุ่นกะมันมาก</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทั้งสองคนก็ช่วยถามเรื่องสายดาต้าลิงค์ เข้าไปซื้อให้เสร็จเรียบร้อย ไม่ค่อยกล้าเข้าไปอ่ะ คนขายดูกวนๆ (แต่ที่จริงพูดดีมาก) ร้านติดกับร้านนิดนะ เอาเครื่องใหม่ๆเปิดกล่องซีลให้ดูเลย เลือกได้หลายเครื่องด้วย ใครจะไปซื้อเราโฆษณาให้ร้านนี้ละกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ขนาดเลือกสี นะมันเลือกสีเงิน ภัทรเลือกสีดำ (สองคนนี้สนิทกันจริงป่าวเนี่ย) แต่แล้วไปๆมาๆ คุณนะก็เปลี่ยนใจ ดำก็ดำ เราก็ไงก็ได้ ดีจังไม่ค่อยอยากคิดเอง ปวดหัว </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ซื้อแล้วก็สบายใจ ไม่คิดมากอ่ะ รู้สึกดีจริงๆเลย จะพังจะหายก็คงไม่ค่อยเสียดาย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ยังไงเราก็รู้สึกมือถือถ้าเกินหมื่นมันแพงอยู่ดี เอามาอัพเกรดคอมดีก่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่แล้ว กลับมาบ้าน ก็มีเรื่องเศร้า......................</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่ใช่มือถือที่ซื้อใหม่หรอก</span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่เครื่องเก่าเราน่ะ คือว่าตอนซ่อมกับแฟรชโปรแกรมใหม่</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ข้อมูลเราหายหมดเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">T-T T-T T-T</span><br /><span style="font-family:Courier New;">แมสเซส จากคนนั้น กับคนนั้น หายไปหมดเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">คงไม่มีวันได้อีกแล้วด้วย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เรายังตัดไม่ขาดซะหน่อยยยยยยย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทำงี้ได้งายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114852637772695589?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1147948068502177662006-05-18T03:09:00.000-07:002006-05-18T03:27:48.990-07:00<span style="font-family:courier new;color:#3333ff;">1 วันของแจ็ค บาวเออร์ แห่งซีรีย์ยอดฮิต 24 ช่างตื่นเต้นเร้าใจ ภายใน 1 วันนี้ พี่แจ็คของเราต้องเจอกับผู้ก่อการร้ายที่ว่าจะวางนิวเคลียร์ที L.A. หรือบางวันก็มีข่าวกรองว่าประธานาธิบดีจะโดนลอบสังหาร แค่นั้นยังไม่พอ บางวันพี่แจ็คยังต้องไปหยุดคนร้ายที่จะปล่อยไวรัสสายพันธ์ใหม่อีก น่าตื่นเต้นดีแท้</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">ไหนมาดูของเราบ้างซิ 24 ที่ผ่านมา มีอะไรมั่งเนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">17.00 ของเมื่อวาน เพิ่งตื่น หลังจากนอนที่ห้องปอโทแบบหลับไม่สนิทเพราะมีเสียงขุดทั้งวัน (แต่นอนได้นานมาก) ขึ้นไปเล่นเนทห้องคอม</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">18.00 คุย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">19.00 คุย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">20.00 กลับบ้าน ติดรถพี่ปุ๋ยกลับเพราะฝนตก ว่าจะลงแถวจรัญ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">20.30 มาถึงจรัญ ฝนตกหนักกว่าเดิม ลงไม่ได้ เลยไปเดอะมอลล์ท่าพระ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">21.00 ติดฝนอยู่เดอะมอลล์ เลยเดินดูของไปเรื่อยๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">21.45 ขึ้นรถกลับบ้าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">22.45 ถึงบ้าน รถโคตรติดเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">23.00 กินข้าว เออทำไมเวลาเรากินข้าวต้องติดอ่านหนังสือการ์ตูนเนี่ย เมื่อวานไปรื้อเอย์จิมาอ่าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">23.30 ติดการ์ตูน ไปรื้อเล่มเก่ากว่านั้นอีกมาอ่าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">02.00 นอน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">08.00 ตื่นนอน ยังง่วงอยู่เลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">08.30 ลงมาเปิดคอมโหลด</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">09.00 กินข้าว เล่นเนทไปด้วย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">10.00 ง่วง ฝนตกไปไหนไม่ได้ ขึ้นไปนอนอ่านเอย์จิต่อ (ทำไมมันต้องมียี่สิบกว่าเล่มเนี่ย)อ่านแปบก็หลับ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">13.00 ตื่น ลงมากินข้าวกลางวัน เล่นเนทต่อ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">14.00 เสี้ยนมาก ฝ่าฝนออกไปดูดาวินชีโคดที่อีจีวี (ไม่มีรถ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">15.00 โรงหนังบอกฟิล์มยังไม่มา (ขอบใจนะ)เช็ครอบ SF มี 18.15</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">15.30 ลงไปซื้อไบโอสโคปเพราะวันก่อนเปิดผ่านๆเห็นมีเปรียบเทียบอนิเมชั่นแต่ละประเทศ อ่านดูแล้วมีกำลังใจทำทีสิสอีกหน่อยนึง เห็นมั้ย มีคนคิดเหมือนเราน่า (แต่รู้สึกอาจารย์จะไม่คิดงั้นด้วย T-T)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">16.00 อ่านจบ นั่งรถกลับไปบ้าน แวะตลาดซื้อผักคะน้ากับปลา ละเอียดมั้ย คือเราไม่ได้ไปซื้อปลานานแล้ว เพิ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้เค้าจะมีแต่ปลาไม่ตายขาย ไอ้คนขายมันก็พยายามให้เราชี้ๆเลือก ก็พยายามบอกมันว่า เมิงเอาๆมาเหอะ แค่นี้ชั้นก็บาปจะตายแล้วเว้ย ซื้อเสร็จเค้าทำให้เลือดโชกมากในถุง ตอนนี้ยังไม่กล้าหยิบเข้าตู้เย็นเลยเนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">16.15 ข้ามถนนมาไอทีแกรนด์ หิ้วถุงปลากัผักเข้าไปถามราคา HDD Notebook คนขายมองอีก เวนกำ สุดท้ายซื้อซีดี Princo มา ทำไมเดี๋ยวนี้สีขาวกับ budget ราคาเท่ากันแล้วหรอ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">16.30 ไป Tsutaya จะเช่ามูแลงรูจเตรียมไปดูละครถาปัด ไม่มี!!!!! อะไรเนี่ยยยยย เคืองมาก อุตสาห์ตัดใจไม่ดูดาวินชี่นะ แง่ง</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#cc0000;">17.00 กลับถึงบ้าน เล่นเนท เขียนบลอค</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ตื่นเต้นมั้ย 24 เราเนี่ย เฮ้อ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114794806850217766?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1147105170863554242006-05-08T09:11:00.000-07:002006-05-15T06:50:43.410-07:00<span style="font-family:courier new;color:#3333ff;">หลายคนคงเคยได้ยินชื่อ เทพศิริ สุขโสภา ว่ากันว่าเป็นนักวาดภาพเด็กมือวางต้นๆของประเทศไทยที่มีความเป็นตัวของตัวเอง มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เรียกว่าถ้าเคยเห็นภาพของอาจารย์เทพซักครั้งสองครั้ง เห็นครั้งต่อไปก็คงพอคุ้นๆหรือเดาออกได้ทีเดียว</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="color:#3333ff;">เราได้ยินชื่ออาจารย์เทพครั้งแรกตอนอ่านหนังสือของโน้ต อุดม ในหัวข้อที่ว่า ถ้ารวยเหมือนคุณทักษิณจะทำอะไร ความใฝ่ฝันอย่างนึงของเขาก็คือ สร้างหอประชุมเล็กๆให้คนเล็กๆมีพื้นที่ในการแสดงออก มีกิจกรรมสร้างฝันให้เด็กๆ มีพี่จุ้ยมาร้องเพลง มีอาจารย์เทพศิริมาเล่านิทานให้เด็กๆฟัง นั่นคือครั้งแรกที่เราได้ยินชื่ออาจารย์เทพ<br /><br />หลังจากนั้นเรามีโอกาสไปค่ายที่ลำปาง เป็นค่ายที่ 3 ของเราแต่เป็นค่ายแรกที่เป็นสตาฟเต็มตัว จบค่ายเหนื่อยและท้อมากๆ มีรุ่นพี่สี่ห้าคนชวนโบกรถจากลำปางไปต่อถึงเชียงใหม่ เราก็ตัดสินใจด้วยอารมณ์ตอนนั้นว่าไปก็ไป แบบไม่คิดอะไรเลย</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">คำถามแรกคือกว่าจะออกจากลำปางนั้นก็เย็นมากแล้ว เราจะไปพักที่ไหนกันดี พี่คนนึงเสนอว่าไปขอพักบ้านอาจารย์เทพศิริก็ได้ (จริงๆแล้วการที่พวกเราไม่พักโรงแรมก็ไม่ใช่ว่าอยากแนวอะไรหรอกนะ แต่ถือคติว่าคนที่มีเงินก็มี ไม่มีก็มี แต่ถ้าเราอยากเที่ยวด้วยกัน ก็เลือกทางที่ทุกคนสบายใจแล้วก็ไปด้วยกันได้จะดีกว่า ก็เลยสรุปว่าเราประหยัดกันไว้ก่อน) ปรากฏว่าเกือบทุกคนในกลุ่มเรารู้จักผลงานอาจารย์เทพศิริหมดเลย ยกเว้นเรา เราก็เลยตามไปแบบงงๆ แต่ถึงจะรู้จักผลงานแต่ก็ไม่รู้จักว่าบ้านอาจารย์อยู่ที่ไหน รู้แค่อยู่ในซอยวัดอุโมงค์ แล้วไอ้วัดอุโมงค์มันอยู่ไหนละเนี่ย<br /><br />เป็นโชคดีของเรามากที่รถคันแรกที่โบกได้เป็นของนักศึกษามช. แถมรู้จักบ้านอาจารย์เทพด้วย โอ้ สุดท้ายพาไปส่งถึงที่เลย ประทับใจจริงๆ ไปถึงเจออาจารย์ก็ถามนิดหน่อยว่า มากันยังไง มาทำอะไร เราก็นั่งนิ่งๆงงๆง่วงๆ แล้วฟังพี่ๆเค้าคุยกัน</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">พออาจารย์รู้ว่ามาจากมธ. ก็เล่าเรื่องอาจารย์ปรีดีให้ฟังเยอะมาก เสียดายที่ตอนนั้นไม่ตั้งใจฟังเลย แต่ยังจำได้ติดหูคำนึงว่า ผมไม่เคยคุกเข่าให้ใคร แต่อาจารย์ปรีดีจะเป็นคนนึงที่ผมคุกเข่าด้วยความเต็มใจ</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">อาจารย์เทพบอกว่า บ้านของอาจารย์ไม่เคยปิดประตูมา 20 ปีแล้ว ไม่ว่าใครจะไปใครจะมา แกยินดีต้อนรับเสมอ</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><span style="color:#3333ff;">คืนนั้นเราได้ที่นอนที่สวยที่สุดที่เคยนอนมา เพราะนอนในห้องแสดงภาพเป็นสิบๆภาพของอาจารย์เทพเอง</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">ตอนเช้า พวกเราว่าตื่นกันเช้าแล้ว แต่อาจารย์ตื่นเร็วกว่า เดินมาเจออาจารย์กวาดถนนอยู่นอกบ้าน อาจารย์บอกว่ากวาดถนนก็เหมือนกับกวาดใจ แล้วอธิบายเหตุผลและศิลปะต่างๆให้ฟัง พอสายๆก็พาเดินไปบ้านข้างๆ(รั้วติดกัน) เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆน่ารักกลางสวน แต่ไม่ใช่สวนปลอมๆแบบกรุงเทพ แต่ต้นไม้ที่นี่เขียวสด ดอกไม้ก็สีสวยมาก นั่งกินก๋วยเตี๋ยวไปก็หอมกลิ่นน้ำค้างจากดินไปด้วย ร้านนี้เจ้าของเป็นสถาปนิกที่เบื่อเมืองหลวงเลยหนีไปสูดอากาศที่ปลายดอย พอกินกันเสร็จอาจารย์แนะให้เดินไปเที่ยววัดอุโมงค์ ซึ่งประทับใจมากเหมือนกัน แต่คงไม่เล่านะเดี๋ยวจะยาว ก็ถ้าใครมีโอกาสไปก็ลองไปดูเถอะ แล้วจะรู้ว่าวัดที่ทำให้เรารู้สึกว่า ชีวิตมีคุณค่าและพบความสงบที่แท้จริงมีอยู่จริง</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">กลับมาบ้านอาจารย์เทพ พวกเราก็เตรียมเก็บของแล้วไปล่ำลาอาจารย์ พอเดินไปในห้อง อาจารย์กำลังรำอยู่ เป็นคล้ายๆคาบูกิ คือใส่หน้ากากขาว แต่ท่ารำอ่อนช้อยมาก อาจารย์ก็มองแล้วรำต่อ ก็เลยยืนเก้ๆกังๆกันซักพัก พอจบเพลงอาจารย์ก็เดินมาส่งหน้าบ้าน คุยไปคุยมาอีกหน่อย รุ่นพี่เราก็ถามว่าต้นที่ขึ้นข้างๆสระน้ำอาจารย์มันต้นอะไร อาจารย์ตอบว่าคือปาปิรัสที่ใช้ทำกระดาษ พอเห็นสนใจมากๆแกก็หันไปหยิบจอบมาขุดให้เอากลับบ้านซะงั้น ก่อนกลับขออาจารย์ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก บ้านอาจารย์สวยมาก ห้องน้ำแบบ open ตั้งแต่สมัยนั้นที่บาหลียังไม่ฮิตกันเลย เสียดายมากรูปเราหายไปแล้ว</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">หลังจากทริปนั้นเราเองก็มีโอกาสได้ไปเชียงใหม่อีกหลายครั้ง มีอีกหลายครั้งที่เข้าไปเที่ยววัดอุโมงค์หรือเข้าไปแถวๆนั้น ทุกครั้งที่ผ่านก็จะมองๆบ้านอาจารย์ที่เปิดประตู แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปสวัสดีซะที<br /><br />จนประมาณ 2 ปีต่อมา เรามีโอกาสได้เจออาจารย์เทพอีกครั้ง ตอนนั้นอาจารย์มางานที่หอเล็ก ธรรมศาสตร์ เราก็ไปดูกับรุ่นพี่กลุ่มเดิมนี่แหละ ตอนงานเลิกก็ได้เข้าไปสวัสดี (แต่ยืนเงียบๆงงๆตามเคย) รุ่นพี่เราไปถามว่าจำได้มั้ย อาจารย์ก็บอกคุ้นๆ ไปๆมาๆซักพักก็บอกว่าจำได้ แล้วชวนคุยใหญ่เลย<br /><br />หลังจากนั้นเราก็เห็นชื่ออาจารย์ผ่านหูผ่านตาตามงานนิทรรศการต่างๆ แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้ติดตามผลงานอีกเลย จนกระทั่งเมื่อต้นปีที่ผ่านมา (นับจากวันนั้นก็...6 ปีแล้วสิ T-T) เราไปเดินศูนย์หนังสือหาของขวัญให้บัดดี้ ก็เจอหนังสือสมุดนิทานมูลนิธิเด็กซึ่งปกติเราก็ชอบซื้ออยู่แล้ว แต่ปีนี้สุดยอดมาก เพราะอาจารย์เทพวาดภาพประกอบ โดยคอนเซปต์เล่มคือคำสอนของท่านพุทธทาส อ่านและดูรูปแล้วจะได้บรรยากาศแบบเซน นิ่งๆประมาณนั้น ตอนนั้นก็ตั้งใจว่าจะต้องหาหนังสืออาจารย์เทพมาอ่านเพิ่มซักหน่อยแล้ว แต่ตามนิสัยเราก็ลืมๆไป<br /><br />จนวันที่ไปงานหนังสือ หลังจากเดินรอบงานก็มานั่งพักที่บูตมติชน ก็ได้ยินเสียงประกาศว่าอาจารย์เทพจะมาแจกลายเซ็นและออกหนังสือเล่มใหม่ “ร่างพระร่วง” หลังจากที่เล่มเดิมคือ “บึงหญ้าป่าใหญ่” ทิ้งช่วงมานานกว่ายี่สิบปี แต่ตอนนั้นเราก็ไม่กล้าไปสวัสดีอีกตามเคย หนังสือก็ไม่ได้ซื้ออีกต่างหาก<br /><br />จนเมื่อไม่กี่วันก่อน นั่งจัดตู้หนังสือที่บ้าน ก็ไปเจอเรื่อง พระจันทร์สีน้ำเงิน ของคุณสุวรรณี สุคนธา นักเขียนในดวงใจเราอีกคน อ่านไม่ต่ำกว่า 5 รอบแล้ว แต่ไม่รู้นึกครึ้มใจยังไงหยิบมาอ่านอีก<br /><br />เรื่องนี้ก็จะเป็นเรื่องราวของครอบครัวคุณสุวรรณีเอง โดยมีตัวเดินเรื่องคือลูกชาย หรือที่คนทั่วไปอาจจะรู้จักในนามของ—น้ำพุ คุณสุวรรณีเขียนเรื่องนี้โดยใช้ชื่อ บุคลิกของตัวละครจริงๆ อ่านไปอ่านมาก็คุ้นกับตัวละคร “น้าเทพ” คืออ่านมาหลายรอบไม่เคยรู้สึก ทำไมวันนี้สะดุดใจก็ไม่รู้ว่า เอ๊ นี่อาจารย์เทพรึเปล่าเนี่ย อ่านไปอ่านมา ไม่ว่าจะบอกว่าวาดรูปเก่ง เด็กๆชอบ นิสัยหรือความคิดเป็นตัวของตัวเอง หรือสุดท้ายย้ายไปอยู่เชียงใหม่ เดาว่าใช่แน่ๆ พอไปเสิร์ชดูก็ถึงบางอ้อ ยิ่งประทับใจมากๆ เพราะตัวละครนี้มีบทเยอะมาก และคุณสุวรรณีก็รักมากด้วย<br /><br />วันนี้เลยตัดสินใจไปซื้อ ร่างพระร่วง มาครอบครองซะที แต่ยังไม่ได้อ่านเลย</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">เพราะฉะนั้นที่คนอ่านอ่านมาทั้งหมดเนี่ย คือ Introduction นะ ยังไม่ขึ้นต้นเลย<br /><br />รออ่านภาคต่อไปด้วยนะ แต่คงอีกนานเหมือนกัน ช่วงนี้งานยุ่งจัง</span></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114710517086355424?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1146044969934787712006-04-26T02:47:00.000-07:002006-04-26T02:49:30.213-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/00215.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/00215.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#993399;"><strong></strong></span></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color:#993399;"><strong>ดอน จอห์นสัน</strong> ชายผู้ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมามาตลอดชั่วชีวิต จนกระทั่งรักครั้งแรกของเขาต้องล่มสลาย เขาจึงคิดที่จะหยุดความไร้สาระของเขาไว้แค่ตรงนั้น แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็ได้รับจดหมายปริศนาในซองสีชมพู ซึ่งไม่ได้ลงชื่อผู้ส่ง เพียงแต่บอกว่าเขามีลูกชาย วัย19 ปี และต้องการพบเขา ดอนจึงเริ่มต้นและเร่งสืบหาจากจดหมายที่ได้มา จากเพื่อนสนิท และจากคนรู้จักเพื่อสืบหาแฟนเก่าของเขา การสืบหาครั้งนี้ทำให้ชีวิตของดอน จอห์นสัน ต้องพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือไปฉับพลัน</span><br /><br /><span style="color:#009900;"><strong>ชากาวะ ริวโนะสุเกะ</strong> เขาเป็นเจ้าของร้านขายขนม อันที่จริงริวโนะสุเกะฝันอยากเป็นนักเขียน แต่ก็ทำได้เพียงเขียนนิยายประโลมโลกย์ให้นิตยสารกระจอกๆ เท่านั้น ริวโนะสุเกะมีความลับอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือ เขาแอบหลงรัก ฮิโรมิ สาวสวยซึ่งเป็นเจ้าของบาร์สาเกที่ตั้งอยู่บนถนนสายที่ 3 มานาน แต่ดูเหมือนความสัมพันธ์จะยังไม่คืบหน้าพัฒนาไปไหน...วันหนึ่ง ฮิโรมิได้รับการไหว้วานจากเพื่อนเก่าของเธอให้ช่วยดูแลเด็กชายตัวเล็กๆ น่าสงสารคนหนึ่ง ฮิโรมิอาจจะเต็มใจช่วย กระนั้นเธอก็ยังตระหนักว่า เอาเข้าจริงนั่นเป็นภาระที่หนักเกินกว่าเธอจะรับไหว ว่าแล้วเธอจึงพูดจาหว่านล้อมริวโนะสุเกะ จนเขายินยอมที่จะรับเด็กชายไปเลี้ยงดูต่อจนได้<br /></span><br /><span style="color:#993300;">ด้วยเหตุผลอะไรซักอย่าง ไปดูหนังสองเรื่องนี้มาติดๆกัน Broken Flower กับ Always: Sunset of the 3rd street.<br />สนุกทั้งสองเรื่องเลยแหละ<br />อาจจะสปอยน์นะ ใครจะไปดูอย่าเพิ่งอ่านเลย<br /><br />ดอน จอห์นสัน และริวโนะสุเกะ อาจจะดูเหมือนกับว่าแตกต่างราวกับคนละโลก แต่ทั้งสองคนกลับมีอะไรที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าเขาทั้งสองจะปล่อยชีวิตตัวเองให้ลอยไปกับวันเวลา หรือหลีกเลี่ยงการพบปะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน ไม่กล้าผูกพันหรือมีครอบครัวกับใคร<br /><br />ทั้งสองต่างมีเพื่อนบ้านที่เรียกได้ว่า ตรงข้ามกับตัวเองอย่าสิ้นเชิง เพื่อนบ้านที่สะท้อนภาพครอบครัวใหญ่ วุ่นวาย และดูเหมือนจะเข้ามาจุ้นจ้านกับชีวิตของเขาทั้งสองอยู่เนืองๆ แม้ว่าทั้งสองจะไม่เคยเต็มใจเลยก็ตาม<br /><br />เป็นเพื่อนบ้านประเภทที่ นึกจะเปิดประตูเข้ามา ก็เข้ามาในบ้านคนอื่นหน้าตาเฉย<br /><br />แต่แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ ริวโนะสุเกะกับดอนก็แทบไม่เคยเปิดประตูออกไปหาอีกฝ่ายบ้าง แต่กลับนึกรำคาญที่อีกฝ่ายมายุ่มย่ามกับตนซะอีก<br /><br />คนเหงาในเมืองใหญ่ มีอยู่ทุกที่เล็กๆในโลกนี้...<br /><br />ด้วยความไม่ตั้งใจของตัวเองแต่ด้วยความวุ่นวายของเพื่อนบ้านที่แสนดีเหล่านั้น ดอนและริวโนะสุเกะกลับค้นพบอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนพวกเขาไปชั่วชีวิต<br />ดอนไม่สามารถมองเด็กอายุ 18 ที่พบเจอบนท้องถนนด้วยสายตาแบบเดิมอีกต่อไป<br />ริวโนะสุเกะไม่อาจนั่งเขียนนิยายบนโต๊ะกินข้าวตัวเดิมๆได้อีก<br /><br />บางครั้ง คุณค่าของชีวิตเกิดขึ้นง่ายๆแค่เมื่อเราเรียนรู้ที่จะรักใครซักคน….<br /><br />แม้ว่าซักวันนึงเขาอาจจะจากเราไป<br /><br />อย่างที่ริวโนะสุเกะพูด..ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิม<br />ถึงแม้ว่าจะไม่มีวันรู้สึกเหมือนเดิมอีกเลยก็ตาม<br /></span><br /><span style="color:#ff99ff;">ป.ล. ได้ข่าวว่า 20th มัน<a href="http://www.comipress.bgdigital.net/post1145942851.html">จบแบบนี้ </a>T-T<br />ไม่จริงใช่มั้ยยยยยย นี่มันยิ่งกว่าปาหมอนอีกนะ<br />ปาพรมเช็ดเท้า...................</span><span style="color:#ff0000;">:(</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114604496993478771?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1145544302982006102006-04-20T07:43:00.000-07:002006-04-20T07:45:06.800-07:00<div align="center"><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>"มนุษย์เราไปถึงดวงจันทร์กันแล้ว ผีเผออะไรเนี่ย ไม่มีหรอก"</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>"วิทยาศาสตร์บอกว่า คนเราตายไปแล้วก็เหลือแต่ความว่างเปล่า"</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>"ไม่จริงหรอก มนุษย์เราตายไปแล้วก็ยังเหลือความทรงจำอยู่"</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><strong>..."อืม มีเหตุผลดีนะ"..</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;"><em>From 20th century boy#14</em></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">วันนี้เป็นวันครบรอบที่เพื่อนคนนึงจากไปแสนไกล</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">ยังนึกถึงอยู่เสมอๆนะ</span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">ตอนนี้สบายดีมั้ย yasu</span> </div><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/IMG_0676.jpg" border="0" /> <p align="right"><br /><span style="font-family:courier new;color:#009900;"><em>แล้วซักวันจะไปหานะ</em></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114554430298200610?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1144163733733566392006-04-04T07:52:00.000-07:002006-04-04T08:30:17.793-07:00<span style="font-family:courier new;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/PIC11.jpg" border="0" /></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ด้วยเหตุว่า...</span><br /><br /><span style="font-family:Courier New;">เราสอบเสร็จมาเดือนนึงแล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">และความตั้งใจที่มีมาตั้งแต่ธันวาปีที่แล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">จบป่านนี้...ก็ยังไม่มีหัวข้อทีสิส</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">รู้สึกเริ่มร้อนๆที่ก้นชอบกล..</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">และด้วยเหตุว่า....</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">งานผู้ช่วยวิจัยที่ไปรับไว้..ก็ยังไม่ได้ลงมือทำให้เค้าซะที</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">งานผู้ช่วยสอนก็ยังไม่จบ(อีก)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">สิ่งเดียวที่ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">คือสกิลในการอัพบลอค...</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ก็เลยขออนุญาต...ร่ำลาชั่วคราว</span><br /><span style="font-family:Courier New;">คงจะมาเขียนน้อยลงกว่าเดิม</span><br /><span style="font-family:Courier New;">(แต่จริงๆก็ยังมีเรื่องที่อยากเขียนอีกหลายเรื่องนะ หะหะ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เอาเป็นว่า ถ้าเห็นเราเขียนติดกัน 2-3 วันขึ้นไปละก็</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ช่วยๆกันด่าหน่อยเหอะนะ</span><br /><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114416373373356639?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1143210978758680532006-03-24T06:02:00.000-08:002006-03-30T10:28:45.783-08:00<span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:courier new;">ตั้งแต่เด็กๆหลายคนจะตั้งหน้าตั้งตารอกลางเดือนมีนาคม แม้ว่าจะเป็นเดือนที่(เกือบ)จะร้อนที่สุดของประเทศไทย เพราะหลังจากคร่ำเคร่งกับการเรียนการสอบ(หรอ) มันก็จะสิ้นสุดกันซะทีตอนนี้แหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">และเช่นกันกับชาว M.A.หัวใจเด็กทุกคน แม้ว่าหลายคนจะผ่านพ้นการสอบ coursework ไปนานแล้ว ก็ยังทำเนียนๆอ้างว่า สอบ workshop Thesis เสร็จก็ต้องหาทางพักผ่อน มองซ้ายมองขวาก็มีหลายทางเลือกเหลือเกิน ทั้งกินข้าว กินเหล้า ร้องเกะ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">อ๊ะ อ๊ะ อย่าได้คาดเดาอะไร Basic แบบนั้นเชียว ระดับ M.A.แล้วเนี่ย สิ่งที่ถนัดสุดๆคือทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก เพราะงั้นเราต้องสวมวิญญานแดจังกึม ลงมือลุยตลาด ลุยสวน ลุยครัว กันเองเลย ที่สำคัญหลังจากท้าทายกันปากเปล่ามานาน ว่าแต่ละคนมีเมนูเด็ดยังงั้นยังงี้ มา proof กันซะหน่อยดีกว่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เรื่องสถานที่นั้นไม่ต้องคิดนาน ยังไงก็ต้องไปบ้านฮ่องเต้ปู้ เพราะเป็นบ้านที่เงียบและสะดวกสุดแล้ว บรรยากาศดีสุดยอดสมเป็นหมู่บ้าน Land&House ราคาหลายล้าน นอกจากนี้ถ้าอาหารที่ทำกันมันไม่สามารถกินได้ ยังมีตู้เย็น(น้องหมา)ทำลายหลักฐานให้ด้วย ไม่ต้องกลัวว่ามันจะไม่กินทำให้ imply ว่า อาหารหมาไม่... เพราะได้ข่าวว่าเฮียปู้ปล่อยหมาอดอยากมั่กๆ แหม ทุกอย่างลงตัวจริงๆเลย</span><br /></span><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-family:Courier New;">ตอนนี้ใครยังไม่หิวกรุณาปิดจอแล้วกลับมาอ่านไหมตอนหิว เผื่อน้ำย่อยในกระเพาะท่านจะช่วยทำให้อาหารดูน่ากินเพิ่มขึ้นนิดนึง =*= </span><br /></span><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">เอาละไปกันเลยนะ</span><br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="197" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/Rotation%20of%20DSC00482.1.jpg" width="151" border="0" /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ไปถึงไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง ใส่ไฟ เอ๊ยยย ก่อไฟกันเลย (บ้านไรว้า ไม่มีเตาแก้สง่ะ)</span><br /><br /><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/1.jpg" border="0" /><span style="font-family:courier new;color:#330000;">สาวๆ(จริงหรอ)เริ่มเตรียมอาหารกัน แนวบาร์บีคิวนี่แหละ ง่ายและดูหรูดี</span></p><p><span style="font-family:Courier New;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="200" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/2.jpg" width="147" border="0" /></span></p><p><span style="font-family:courier new;">ปิ้งๆ ย่างๆ เอากุ้งมาเสียบไม้ด้วย ตัวเล็กจัด -*-</span></p><p><span style="font-family:Courier New;"></span><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00499.jpg" border="0" /><span style="font-family:courier new;color:#6600cc;">กุ้งทำไม่ยากเลย เอามาเสียบไม้ แต่หมูนี่ขอบอกว่า จังกึมตอง(เสื้อส้ม) กะฮ่องเต้ปู้ (ไม่มีรูปอะ) แข่งกันทำสูตรใครสูตรมัน สุดท้ายจากอาหารในแดจังกึมกลายเป็น Fear Factor โดยไม่ทราบสาเหตุ</span></p><p><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00508.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;color:#cc33cc;">อ่ะ เสร็จแล้ว ใช้เวลารวมทั้งหมดเกือบ 3 ชั่วโมง(ได้แค่เนี๊ยะ หึๆ)จากบาร์บีคิวไฮโซพอมาวางคู่กะส้มตำ ก็กลายเป็นคอหมูย่างอีสานได้อย่างกลมกลืน</span></p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00509.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;color:#006600;">จะอร่อยอ๊ะป่าวไม่รู้ แต่ทุกคนก็ลัลล้าร่าเริงบันเทิงใจ กันมั่กๆ</span></p><p><span style="font-family:Courier New;color:#ff6600;">กินเสร็จแล้ว ถึงเวลาทำความสะอาด ล้างจาน รูปข้างล่าง ไม่มีคำบรรยาย</span></p><p><span style="font-family:Courier New;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/Rotation%20of%20DSC00511.jpg" border="0" /></span></p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/Rotation%20of%20DSC00510.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;color:#cc33cc;">ระหว่างที่ผู้ชายล้างจานอย่างขะมักเขม้น โปรดสังเกตสาวๆ -*-</span></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/3.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/3.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/1.0.jpg"></a><span style="font-family:courier new;color:#006600;">อยากบอกว่ารูปบนนี้โพสห้ารอบกว่าจะติด ของคุณกนกพรเค้าแรงจริงๆ</span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/1.0.jpg"></a><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00513.jpg" border="0" /><br /><span style="color:#003333;"><span style="font-family:courier new;">ล้างจานเสร็จแล้ววววว เริ่มออกเที่ยวรอบหมู่บ้าน เป้าหมายเราก็ไปสปอร์ตคลับไฮโซ (อีกแล้ว)</span><br /></span><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00517.jpg" border="0" /> </p><p><span style="color:#3366ff;"><span style="font-family:courier new;">และแล้วก็เกิดศึกเทนนิส (ถ้าไอ้ที่เล่นกันเค้ายังอุตสาห์เรียกว่าเทนนิสอ่ะนะ) M.A. ขึ้นจนได้ ขอเริ่มด้วยโพสลีลาเจ้าบ้านของพี่ปู้ ผู้พิสูจน์ว่า MATLAB ไม่ช่วยอะไร</span> <span style="font-family:courier new;">(กรุณาฟังนัท มีเรียประกอบ)ขณะตีเทนนิสยังต้องใส่รองเท้าแบบเด็กแนว ถือคติเล่นห่วยไม่ว่า ขอข้าดูดี หุห</span></span></p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00518.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;color:#ff6600;">ตามด้วยผู้ท้าชิงที่ฝีมือ(แย่)พอฟัดพอเหวี่ยงกัน เน้นลีลาและความสดใส พร้อมทั้งช่วยลดความอ้วนให้น้องๆด้วยการตีลูกออก (ให้เก้าวิ่งไปเก็บ)อย่างสม่ำเสมอ</span></p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00527.jpg" border="0" /></p><p><span style="font-family:courier new;color:#663333;">ตกรอบไปซะแล้ว เจ้าบ้านและน้องส้ม เมื่อมาเจอกับเก้า (อย่าหวังว่าจะออมมือถ้าไม่ขาว สวย หมวย เอ็กซ์)ทุ่มเทมากๆ ขนาดว่าพกไม้และลูกมาจากบ้าน แค่นี้ก็นำหลายช่วงตัวแล้ว</span></p><p><span style="font-family:Courier New;color:#cc33cc;">อันที่จริงมีรูปหนูกิฟ(เสื้อชมพู)ด้วย แต่โพสไม่ติดแฮะ (คราวหลังต้องลองกระโปรงสั้นนะกิ๊ฟ)</span></p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00524.jpg" border="0" /> <span style="color:#6600cc;">Finally!!!! <span style="font-family:courier new;">แล้วเค้าก็มา Man of the math(เอ๊ย match) ของทริปนี้ นอกจากภารกิจจุดไฟในเตาถ่านแล้ว เหมือนกับว่าไปจุดไฟในตัวด้วย เพราะพี่ต้นเริ่มจากพูดนิ่มๆว่า ไหนขอลองเล่นหน่อยซิ เดี๋ยวให้เก้าช่วยสอน พร้อมกับตบเอาๆ โยกซ้าย โยกขวา ราวกับวิญญานโรเจอร์ เฟเดอเรอร์ เข้าสิง ก่อนสารภาพนิ่มๆว่า พี่เคยเรียนนิดหน่อยตอนมัธยมน่ะ (อ้าว หลายสิบปีแล้วสิพี่)หลังจากนั้นไม่ต้องแปลกใจที่พี่ต้นไม่ค่อยมาอ่านหนังสือที่มหาลัยเหมือนเดิม คาดว่าคงค้นพบตัวเองแล้ว หลังจากนี้โปรดติดตาม นิวภราดร ต่อไปด้วยค่ะ</span></span><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00522.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/200/DSC00522.jpg" border="0" /></a></p><p><span style="font-family:courier new;color:#009900;">อ่ะ รูปสุดท้าย ทั้งคนเล่นไม่เล่นทำเนียนๆถ่ายเป็นที่ระลึก</span></p><p><span style="font-family:courier new;color:#ff0000;">หมดแล้วจ้า !!!!</span></p><p><span style="font-family:courier new;color:#003300;">โปรดติดตามภาคต่อไปนะ คราวนี้บ้านใครดีละเออ</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114321097875868053?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1143085548189966812006-03-22T19:34:00.000-08:002006-03-22T19:46:44.593-08:00<span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:courier new;">เมื่อ 3 ปีก่อน บังเอิญเกมส์ออนไลน์เกมนึงเริ่มฮิตติดกันทั่วบ้านทั่วเมือง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เราก็บังเอิญได้รู้จักน้องคนนึง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">จริงๆเกือบจะไม่ได้คุยกันแล้ว เพราะเค้าเลิกเล่นไปตอนที่เราเพิ่งเริ่มเล่น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">(จริงๆคือหนีไปเล่นเซอร์เวอร์อื่นกะสาว)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">บังเอิญว่า น้องคนนี้มีปัญหา(หัวใจ) และบังเอิญอีกเหมือนกันที่เราสนิทกะเพื่อนเค้า</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เพื่อนเค้าแนะนำให้มาคุยเรา</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แล้วเราก็ได้สนิทกัน แบบบังเอิญๆนั่นแหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">อาจจะโชคดีของเรา(และโชคร้ายของเค้า)ที่ได้มารู้จักกัน โดยเฉพาะในช่วงที่มีปัญหามากมายเข้ามาในชีวิต</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่มีครั้งไหนเลยที่เค้าจะไม่สนใจช่วยเหลือเรา</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่มีอีกแหละที่จะโกรธเวลาเราทำตัวงี่เง่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่เคยบ่นเวลานัดแล้วให้รอเป็นชั่วโมงๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">(เฮ้ย มันจะดีเกินไปแล้ว ดีเกินไปๆๆ 5555)</span><br /></span><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><span style="font-family:Courier New;">พี่อยากบอกว่า</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ขอบคุณมาก....</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">Happy Birthday นะ ขอให้มีความสุข </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">มีความรักที่ดี (บอกได้ก็บอกไปเถอะ อิอิ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ถึงตอนพบกันจะแค่บังเอิญ แต่ที่รู้สึกดีๆต่อกันเนี่ยตั้งใจนะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">:)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114308554818996681?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1142440174505108392006-03-15T07:00:00.000-08:002010-07-18T23:01:17.467-07:00<span style="color:#000099;">การบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือสอบ หรือทำงานตอนป่วย เป็นเรื่องที่บอกตรงๆว่า โคตร-ทร-มาน เป็นความลำบากอย่างยิ่งยวดของคนเป็นผู้ใหญ่งั้นเลย อ่านหนังสือสอบมันก็ยังดี ตรงที่สุดท้ายก็ยังตัดใจนอนๆไปได้ แต่ทำงาน โดยเฉพาะงานที่ต้องการความรับผิดชอบสูง (ซึ่งเราไม่มี) ทำเอาน้ำตาซึมได้อยู่<br /><br />เมื่อวานนี้หลังจากทำงานแบบมาราธอนตั้งแต่เช้า ตกเย็นเราก็ออกไปเดินท่าพระจันทร์หาซื้อการ์ตูน บังเอิญเจอน้องโอ่ง ประธานค่ายอาสารุ่นล่าสุด (ที่เรารู้จัก) น้องโอ่งบอกว่า ได้ข่าวว่าเราจะไปค่าย ตกลงไปมั้ย คือตอนแรกเนี่ยเราก็อยากไปมากๆ แต่ก็คิดว่างานคงไม่เสร็จทันหรอก ก็เลยตัดใจไปแล้ว แต่พอมาเห็นน้องๆไป อาการอยากไปก็กำเริบอีกครั้งนึง เพราะอย่างนึงก็คือว่า หลังจากนี้เราคงไม่ได้ไปค่ายแล้วแหละ เพราะไม่รู้จักใครแล้ว เราก็ไม่อยากไปกะคนที่ไม่ค่อยคุ้น อยากไปแบบสบายๆใจมากกว่า<br /><br />ทำงานจนห้องปิดสองทุ่ม วันนี้ต้องกลับบ้านเอง ปกติเราจะกลับบ้านทางสนามหลวง ก็เลยว่าจะแวะขึ้นไปส่ง น้องๆค่าย แต่ก็เดาว่าคงไม่มีคนแล้วเพราะต้องไปขึ้นรถไฟกันสามทุ่ม พอเดินมาตรงสนามบอล เห็นไฟหน้าห้องค่ายเปิด แล้วมีเสียงกีตาร์ เราดีใจมาก รีบเดินขึ้นไป แต่แล้วก็เจอแต่ความเงียบบบ เสียงกีตาร์คงมาจากชุมนุมอื่น<br /><br />แต่พอมายืนที่ทางเดินเดิมๆที่เคยเดินมาเป็นร้อยๆครั้ง เก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งอ่านการ์ตูน เล่นกีตาร์ ร้องเพลง ถ่ายรูป ไปจนถึงนอนหลับ หัวใจมันก็เหมือนถูกบีบ<br /><br />บางช่วงเวลาของชีวิต เราเคยขึ้นมาที่นี่ทุกวัน อยู่คนเดียวเป็นชั่วโมงๆ ไม่มีวิวในมหาลัยที่ไหนสวยเท่าที่ห้องค่าย<br /><br />นินเคยบอกในวันบายเนียร์ว่า "ผมชอบห้องสมุดรัฐศาสตร์มากที่สุดในมหาลัย แต่ก็ยังน้อยกว่าที่ชอบห้องค่ายมาก"<br /><br />สำหรับเรา แม้ว่าจะใช้เวลากับห้องปริญญาโทมากที่สุด แต่ความทรงจำที่งดงามที่สุดเราก็ยังอยู่ที่ห้องค่ายเหมือนเดิม<br /><br />ตอนเดินลงมา น้ำตาไม่ซึมแล้ว แค่พูดไม่ออก แค่นั้นเอง </span><br /><p><span style="color:#000099;">เพิ่งรู้ตัวว่า วันนี้พระจันทร์เต็มดวง แต่ฟ้ากลับหม่นๆ ไม่สวยเหมือนเคย</span></p><p><span style="color:#000099;">กลับถึงบ้าน สุดท้ายก็ต้องมานั่งทำงานต่อ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไร แค่ง่วงๆก็เลยเปิดทีวี<br /><br />เจอ คนค้นคน ปกติเราก็ไม่ค่อยชอบดูเพราะมันเศร้า แต่แล้ววันนี้เจอเรื่องของ ธรรมชาติยาตรา หรือเรื่องราวของ พฤ โอ่โดเชา ชาวปกากะญอ ที่เดินจากเชียงรายมากรุงเทพ เพื่อบอกเล่าและอธิบายเรื่องราวของป่าชุมชน ซึ่งหลายๆคนก็ถูกสอนมาว่า ชาวเขาคือผู้ทำลายป่า ทำไร่เลื่อนลอย แต่ที่จริงมันแค่ความโง่ของคนเมือง ปกากะญอไม่ได้ทำไร่เลื่อนลอย แต่ทำไร่หมุนเวียน เมื่อเก็บเกี่ยวเสร็จ จะย้ายไปทำที่อื่นเพื่อรักษาสภาพดิน จนครบ 4 -7 ปีก็จะวนกลับมาทำใหม่ที่เดิม ทำแบบนี้ดินก็ไม่เสีย ระบบนิเวศก็ได้ฟื้นฟู แต่ความโง่ของคนบางคนก็ทำให้อคติของคนทั้งประเทศก่อตัวขึ้นจากหนังสือเรียนไม่กี่บรรทัด<br /><br />พฤ โอ่โดเชา เดินเท้ามาเพื่อจะอธิบายให้ทุกคนที่เขาพบเข้าใจ และสนับสนุนให้พรบ.ป่าชุมชน เดินเท้าเจ็ดร้อยกิโล อาจจะไม่เหนื่อยเท่ากับการอธิบายเป็นพันๆรอบ ด้วยเรื่องเดิมๆ ตลอดการเดินทางหลายคนเข้าใจ หลายคนรับรู้เพิ่มขึ้น จุดหมายปลายทางสุดท้ายของเขาคือกรุงเทพ<br /><br />คงเป็นเพราะในเมืองไม่มีป่า ไร้ซึ่งชุมชน ป่าชุมชนจึงไม่มีแม้แต่ความหมายใดสำหรับที่นี่ ภาพที่เราเห็นคือ ไม่มีซักคนที่จะรับหรือใส่ใจในสิ่งที่เขากำลังพยายามอธิบาย อย่าหวังถึงน้ำใจอื่นๆเลย หลายคนมีสีหน้าหวาดระแวงที่จะรับ สุดท้ายแล้วกรุงเทพก็ทำหน้าที่สำเร็จ--เมื่ออีกหนึ่งความฝันถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ<br /><br />รายการยังไม่ทันจบ ก้มมองงานที่ตัวเองทำ ก็อยากตะโกนดังๆว่า แม่งเอ๊ยยยยยย นี่กรูทำอะไรอยู่วะเนี่ย!!! (ขอไม่สุภาพหน่อยเถอะ) ถึงที่ผ่านมาจะเคยคิดว่ามันก็พอมีคุณค่า หรือค่อยๆค้นหาสิ่งที่ชอบไป แต่นับวันยิ่งรู้สึกว่ามันบั่นทอนและดูดกลืน ความคิด ความฝัน แรงบันดาลใจ ไปเกือบหมดแล้ว<br /><br />พฤ โอ่โดเชาเดินทางกลับบ้าน แล้วเราก็ได้เห็นรอยยิ้มของเขาสดใสเป็นครั้งแรกเมื่ออุ้มลูก..ลูกที่เขาบอกว่า ตลอดการเดินทาง ไม่กล้าที่จะคิดถึง เพราะเมื่อคิดถึงคืนไหน เท่ากับคืนนั้นจะไม่ได้นอนไปถึงเช้า<br /><br />แล้วน้ำตาที่ซึมๆก็พรั่งพรูราวกับทำนบแตก<br /><br />พร้อมกับคำถามที่ถามตัวเองมามากกว่าร้อยครั้งว่า<br /><br />เราเองกำลังจะเดินไปไหนกันแน่....</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-114244017450510839?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1137987644813077212006-01-22T19:35:00.000-08:002006-03-15T06:55:10.840-08:00<div align="left"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#3333ff;">สิ้นสุดแล้วกับรายการ เรียลริตี้แก้จน ของนายก ไม่รู้ว่าความยากจนจะหมดไปจากอาจสามารถบ้างรึเปล่า ชาวบ้านจะได้อะไรบ้างกับการลงพื้นที่คราวนี้ นายกและรมต.ที่ลงไปด้วยจะมองเห็นปัญหาจริงๆที่เกิดขึ้นหรือไม่ นายอำแภออื่นจะมีเวลามานั่งดูรายการนี้ทั้งวันทั้งคืนเพื่อที่จะเอาไปเป็นต้นแบบอย่างที่นายกหวังรึเปล่า แต่ที่แน่นอนคือนายกได้ซื้อใจคนร้อยเอ็ดไปจำนวนไม่น้อย แม้ว่าวันแรกๆจะหลุดคำพูดหลงหอออกมาระหว่างทานข้าว (ท่านคงลืมไปว่าเรียลริตี้น่ะ) แต่ก็กลับกลายเป็นการกระชากเรทติ้งรายการนี้พุ่งสูงขึ้น พร้อมทั้งวันต่อๆมา นายกก็กลับตัวสู่มาดนักบริหารได้อย่างงดงาม</span><br /><br /><span style="color:#ff0000;">และแล้วพีอาร์แกรมมี่ก็ทำงานสบายมาก เพราะเพลง คนเลวที่รักเธอ ได้รับการโปรโมทโดยกระทรวงวัฒนธรรมฟรีๆ ด้วยเหตุผลที่ว่า เพลงนี้เป็นเพลงของเมียน้อย ยุยงส่งเสริมให้คนทำเลวๆ ไปจนถึงเป็นเพลงปลุกเซ็กส์ไปโน่น โอ้..วิธีการแก้ปัญหาก็ง่ายๆ ออกมาแบนเพลงนี้ซะ แต่ไม่ว่าต่อไปกระบวนการแบนเพลงนี้จะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม เพลงนี้ก็ขึ้นอันดับทอปไฟว์ในหลายคลื่นวิทยุไปซะแล้ว<br /></span><br /><span style="color:#993399;">แล้วสองข่าวนี้มันเกี่ยวกันยังไงน่ะหรือ<br /></span><br /><span style="color:#009900;">เคยได้ยินคำว่า “พลเมือง” มั้ยคะ เราเชื่อว่าทุกคนเคย</span><br /><span style="color:#996633;">แต่คำๆนี้มีความหมายอะไรต่างไปจาก “ประชากร” หรือไม่ บางคนอาจจะยังงงๆอยู่ เอาเป็นว่าเท่าที่ความรู้เท่าหางอึ่งของเราบอกได้ อ้างอิงจากการเรียน PO211 คือ ความเป็นพลเมืองหมายถึงการมีส่วนร่วมในการปกครองและดูแลเมืองอย่างแท้จริง</span><br /><br /><span style="color:#666666;">ในแง่ของการปกครอง พลเมืองต้องมีส่วนร่วมมากไปกว่าการไปลงคะแนนเสียงเลือกตั้งแล้วมอบอำนาจทั้งหมดให้นักการเมืองราวกับว่าหมดหน้าที่ของตนดังที่เป็นเช่นทุกวันนี้ แต่คือการสนใจติดตามข่าวสารทางการเมือง การมีส่วนร่วมในกระบวนการเรียกร้องให้มีความโปร่งใสในการดำเนินการ การเปิดเผยข้อมูล รวมไปถึงการตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล (ส่วนกระบวนการตามกม.กระทำผ่านตัวแทน)<br /></span><br /><span style="color:#663366;">ในแง่ของการดูแลเมือง ตอนที่เรียนอาจารย์เล่าให้ฟังว่า เมื่อไปสอนนักศึกษาปริญญาโท เอก แล้วถามว่าจะให้แก้ปัญหาสังคมอย่างไร เกือบทุกคนจะบอกว่า รัฐบาลต้องเข้ามาจัดการแก้ไขปัญหาโดยการ... แต่อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นเลย สิ่งที่สำคัญกว่าคือการมีส่วนร่วมของพลเมือง เราอาจจะมีกฎหมายที่เข้มแข็ง แต่กระบวนการตรวจสอบกลับอ่อนแอ เอาง่ายๆว่าถ้าทุกคนคำนึงถึงสิทธิประโยชน์ของตนเอง และรักษาไม่ให้ผู้อื่นมาละเมิด เราคงไม่เห็นฟุตบาททางเท้าเต็มไปด้วยรถเข็นขายของ จนคนเดินเท้าต้องเดินลงไปผจญกับรถที่ถนน หรือแม้กระทั่งการขับรถแบบไม่ถูกกฎจราจร</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">พูดมาซะยาว เพื่อจะบอกว่า คนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยคิดว่าตัวเองเป็น “พลเมือง” แต่มักคิดว่าตัวเองเป็น “ผู้ถูกปกครอง” หน้าที่ของตนไม่ใช่การสร้างระบบโครงสร้างที่เข้มแข็งและตรวจสอบคานอำนาจกัน แต่พยายามที่จะทำตัวเป็น “กบเลือกนาย” คือเชื่อว่า ประเทศจะเจริญขึ้นอยู่กับมีผู้นำที่ดี แม้ว่าระบบสถาบันอื่นๆจะห่วยแตกขนาดไหนก็ตาม<br /></span><br /><span style="color:#009900;">แม้ไม่มีความคิดแบบนั้น หลายคนก็ยังอุตสาห์ไม่ชอบคนที่คิดแบบนั้นด้วย ยกเว้นว่าคนนั้นจะเป็นคนที่ได้รับการยอมรับทางสังคมผ่านสถานภาพทางใดทางหนึ่ง เช่น คนไทยไม่ชอบม๊อบ ไม่ชอบการเรียกร้อง และมักจะคิดว่าเป็นพวกก่อความเดือดร้อน และมองว่าต้องมีผลประโยชน์แอบแฝง (แต่กลับมองว่ารัฐบาลไม่มีประโยชน์แอบแฝงของตนเอง) แต่ถ้าเป็นคนที่มีสถานภาพทางสังคมสูงจะได้รับการยอมรับ (เช่นคุณหญิงหมอ เป็นต้น)</span><br /><br /><span style="color:#6666cc;">กรณีแรกก็เหมือนกัน หลายคนอาจจะคิดว่าการแก้ปัญหาความยากจนทำได้โดยผู้นำไม่กี่คน ซึ่งเราขอฟันธงเลยว่า ไม่มีทาง ต่อให้คนนั้นไอคิว 200 และเป็นนายกที่มีเงินเป็นหมื่นล้านด้วยเอ้า สิ่งที่น่าจะทำมากกว่า คือ เราต้องทำให้รัฐต้องล้มล้างความคิดว่าตัวเองเป็น Big Brother ไปซะ แล้วมองโลกแบบมนุษยนิยมบ้าง คือเชื่อว่าคนทุกคนมีศักยภาพอยู่ในตัว เพิ่มบทบาทให้ชุมชนมีส่วนร่วมมากกว่านี้ (ซึ่งคนที่ควรจะต้องคิดก่อนก็คือชาวบ้านอย่างเราๆนี่แหละ เพราะเมื่อเราคิดลักษณะนี้ ระบบต่างๆย่อมเปลี่ยนไป คนที่เสียประโยชน์จากการผูกขาดอำนาจและส่วนเกินทางเศรษฐกิจคือโครงสร้างส่วนบน เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะส่งเสริมให้มันเกิดโครงสร้างส่วนล่างที่เข้มแข็งจากภาคประชาชนมาคานอำนาจตนด้วยตัวเอง พูดง่ายๆว่ารัฐไม่ทำหรอก) ดังนั้นการลงพื้นที่ร้อยเอ็ดของท่านผู้นำจึงสามารถสะท้อนความคิดในแง่ของแนวคิดพลเมืองของรัฐบาลนี้ได้ดีพอควร ว่ารัฐบาลเองก็เชื่อว่าคนที่จะแก้ปัญหาสังคมได้คือตนเองเท่านั้น(ทั้งๆที่ไม่เคยแก้ได้) ถ้ายากจนหรือ เอารถเข็นไป แต่ไม่ได้ไปเปลี่ยนแปลงโครงสร้างใดๆ หรือคนไทยจะเชื่อว่า ความยากจนของทุกครัวเรือนในไทยแก้ได้โดยรถเข็นคันเดียว<br /></span><br /><span style="color:#cc66cc;">นอกจากนี้ การที่รัฐแก้ปัญหาแบบรวมศูนย์อำนาจ ทำให้รัฐมองปัญหาและศักยภาพของชุมชนเป็นรูปแบบเดียวกัน ซึ่งที่จริงแล้วไม่ใช่ เพราะแต่ละพื้นที่ แต่ละชุมชนมีวัฒนธรรม มีทรัพยากร ขนบประเพณี ที่แตกต่างกัน การแก้ปัญหาก็ควรจะต้องแตกต่างกัน คงไม่มีคนใดคนหนึ่งหรือกลุ่มใดกลุ่มนี้เข้าใจสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด เพราะงั้นสิ่งที่สำคัญคือให้คนที่อยู่ตรงนั้นและเข้าใจตรงนั้นแก้ปัญหา ซึ่งการที่จะได้ตัวแทนชุมชนที่มีประสิทธิภาพนั้น คนในชุมชนเองก็ต้องมีสำนึกพลเมืองเสียก่อน (ไม่งั้นคงได้แบบ อบต. อีก)<br /></span><br /><span style="color:#993300;">กรณีที่สองก็เช่นกัน การแบนเพลง (ที่บอกว่ามีเนื้อหาไม่เหมาะสม) นั้นสะท้อนว่าท่านผู้นำทั้งหลายเชื่อว่า คนไทยคิดเองไม่เป็น หรืออาจหนักข้อกว่าคือ แยกแยะเองไม่เป็น ดังนั้นท่านเหล่านั้นจึงต้องแยกแยะให้ ไม่ว่าจะเป็น เพลง การ์ตูน หนัง ก็ไม่รู้ว่ามาตรฐานทางศีลธรรมของท่านสูงแค่ไหน บางทีอาจจะสูงพอๆกับไดโนเสาร์เลยก็ได้<br /></span><br /><span style="color:#666666;">แต่ที่น่าแปลกใจกว่าคือว่า คนส่วนใหญ่เห็นด้วยกับมาตรการนี้ (ผ่านทาง sms และ webboard ต่างๆ) โดยให้เหตุผลว่าเป็นผลร้ายแก่เยาวชน ทั้งๆที่ละครหลังข่าวทั้งหลายที่ท่านติดๆกันน่ะ มอมเมากว่านี้ตั้งเท่าไหร่ สังคมไทยมันภูมิต้านทานต่ำขนาดนั้นเชียว อันที่จริงแล้ว บางทีสังคมไทยอาจจะเคยชินกับการห้ามมากเกินไป ( และเราเองก็เชื่อว่าความคิดแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ขัดขวางไม่ให้เกิดพลเมืองที่ดี ที่จะมีส่วนร่วมกับสิ่งต่างๆ) เคยเห็นเด็กที่พ่อแม่เลี้ยงปล่อยๆมั้ย เด็กพวกนี้บางทีก็ทำถูกบ้าง ผิดบ้าง แต่สุดท้ายก็ได้เรียนรู้จากการลองผิดลองถูก ถ้าเทียบกับเด็กอีกคนที่พ่อแม่คอยห้ามไม่ให้ทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา คำถามคือว่า เด็กคนไหนที่ต้องพึ่งพาพอแม่มากกว่ากัน แล้วคนไหนจะกล้าคิด กล้าเผชิญหน้า กับสิ่งรอบด้าน<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;"><strong>ที่สำคัญ สังคมไทยต้องการให้เด็กไทยเป็นแบบไหนกันแน่ ?<br /></strong></span><br /><em><span style="color:#6633ff;">ป.ล. ตอนแรกว่าจะเขียนเรื่องการ์ตูนนะเนี่ย เอาเรื่องนายกกะเพลงมาเกริ่นเฉยๆ แต่ยาวมาก ต่อภาคสองละกันนะ</span></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113798764481307721?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1137145118855558282006-01-13T01:34:00.000-08:002006-01-13T07:16:45.416-08:00- A secret make woman be woman -<br /><span style="font-family:courier new;">คำพูดของเบลมอทและโจดี้จากโคนัน</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ไม่เห็นจะจริงเลย</span><br /><span style="font-family:courier new;">อึดอัดจะตายอยู่แล้ววววววววววววว</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113714511885555828?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1136432276227258672006-01-04T19:34:00.000-08:002006-01-06T06:03:50.620-08:00<span style="font-family:courier new;">จะสอบอีกแล้วววววววววว</span><br /><span style="font-family:Courier New;">แถมโดนหลอกว่าจะโอเพ่น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">อยู่ดีๆก็ close book ซะงั้น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เรียนอะไรเนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่เข้าใจเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทำไมบลอคเราคอมเมนท์มันไม่ค่อยขึ้น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ต้องไปเซทค่าทุกครั้งที่โพส</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เป็นอะไรเนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่เข้าใจเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เฮ้ออออออ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113643227622725867?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1134615918159146722005-12-14T18:54:00.000-08:002005-12-18T19:53:29.756-08:00<strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/phraatit01.jpg" border="0" /><br /></strong><span style="font-family:courier new;color:#cc0000;">มหกรรมหนังสือทำมือและสื่อทางเลือกแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 3</span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="color:#000099;">INDEPENDENT BOOK DAY 2005<br /></span><span style="color:#006600;">16-18 ธันวาคม 48 ณ สวนสันติชัยปราการ ป้อมพระสุเมรุ ถนนพระอาทิตย์</span><br />......<br /><br /><span style="color:#ff6666;">ศุกร์ที่ 16 ธันวาคม </span><br /><span style="color:#ff6666;"><br />15.00 – 16.00 น. เปิด TEXT PARTY กับ ทอดด์ ทองดี อินดี้เต็มขั้น<br />16.00 – 17.00 น. สนทนา “แนวรบด้านอินดี้ เหตุการณ์ 5 ปีที่เปลี่ยนแปลง”<br />1. กิตติ จินศิริวานิชย์ + ธนากร แสงสินธุ์ บก.นิตยสารต้าเจียห่าว และ life on campus2. จักรพันธุ์ ขวัญมงคล บก.นิตยสาร HAMBERGER3. ธนกฤต เตียวกุล: ดำเนินรายการ<br />17.00 – 18.00 น. สนทนา “สำรวจเพลง หนัง หนังสือ (ดี) ในรอบปี 2548 โดย<br />1. พอล เฮง(เพลง)2. สุภาพ หริมฯ(หนัง)3. จรูญพร ปกปักษ์ประลัย(หนังสือ)4. คมสัน นันทจิต : ดำเนินรายการ<br />19.00 – 20.00 น. พิธีเปิดงาน<br />-ประธานเปิดงาน โดย คุณอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร-กล่าวเชิดชูเกียรตินักเขียนรางวัลหนังสือทำมือเกียรติยศ แด่ “ศรีดาวเรือง”โดย ผศ.ดร.ตรีศิลป์ บุญขจร : นายกสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย-มอบรางวัลหนังสือทำมือเกียรติยศ THAILAND INDY BOOK PRIZE แด่ “ศรีดาวเรือง”-มอบรางวัลผู้ชนะการประกวดหนังสือทำมือ”THAILAND INDY BOOK AWARDS 2005”<br />20.00 – 20.30 น. ดนตรีใสใส “คิดถึงสองวัย”<br />20.30 – 21.00 น. ดนตรีครอบครัวอินดี้อารมณ์ดี “สินเจริญบราเธอร์”<br />21.00 – 23.00 น. สนทนาหน้าจอกับสองผู้กำกับเด็กโต๋ ป๊อป-อาริยา และ นก นิสา พร้อมชมหนัง “เด็กโต๋”<br /></span>......<br /></strong></span><br /><span style="color:#009900;">เสาร์ที่ 17 ธันวาคม 2548</span><br /><span style="color:#009900;"><br />15.00 – 16.00 น. การแสดงดนตรี จากกลุ่มดนตรีโคตรอินดี้<br />16.00 – 17.15 น. สนทนา “ใช่หรือไม่ว่า เรามีนิตยสารทางเลือก”<br />1. ภิญโญ ไตรสุริยะธรรมมา “อดีต” บก.OPEN2. อธิคม คุณาวุฒิ “อดีต” บก.a day weekly3. ธนาคม พจนาพิทักษ์ “อดีต” บก.LOVE+share4. เริงวุฒิ มิตรสุริยะ “อดีต” บก.POLITICS<br />17.15 – 18.30 น. สนทนา “ทางเลือกที่ต้องฟันฝ่าของบรรณาธิการแห่งยุค”<br />1. ทิวา สาระจูฑะ บก.สีสัน2. เวียง-วชิระ บัวสนธ์ บก.สามัญชน3. ธิดา ผลิตผลการพิมพ์ บก.BIOSCOPE4. คมสัน นันทจิต: ดำเนินรายการ<br />18.30 – 19.00 น. ละครเวทีเรื่อง “เจตนารมณ์สุดท้ายของชายวิปลาส” จากบทประพันธ์ของ “ชาติวุฒิ บุณยรักษ์”โดย “นักศึกษาโปรแกรมวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม” กำกับโดย อ.พรเพ็ญ ชวลิตธาดา<br />19.00 – 20.00 น. หนังสือและเพลง “สมควรแก่เวลา เพราะรู้ว่าความรักมีพลัง” กับ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ<br />20.00 – 21.00 น. ก่อนเปิดอัลบั้ม “ดวงดาวนอกหน้าต่าง” กับ พิบูลศักดิ์ ละครพล และผองเพื่อนมาชารี<br />21.00 – 23.00 น. หนังสั้นนักศึกษา “7 สถาบัน”<br /></span>......<br /></span><br /><span style="color:#339999;">อาทิตย์ที่ 18 ธันวาคม</span><br /><span style="color:#339999;"><br />14.00 – 14.30 น. มินิคอนเสิร์ตอะคูสติก ของ “คู่หูคู่ฮา” จากรายการ ALIVE ช่อง 5 : สอง และ ต้าร์ พาราด็อกซ์<br />14.30 – 15.30 น. การแสดงดนตรี จากกลุ่มดนตรีโคตรอินดี้<br />15.30 – 16.00 น. ดนตรีชนะเลิศการประกวดเพลงบรรเลงแห่งประเทศไทย วง “contempostic”<br />16.00 – 17.00 น.เปิดตัวหนังสือ “รักเดินทาง”<br />17.00 – 18.00 น. ดนตรี “บาสเก็ตแบนด์”<br />19.00 – 20.00 น. เปิดอัลบั้ม “ในร้านหนังสือชื่อความหลัง” โดย พจนาถ พจนาพิทักษ์<br />20.00 – 21.00 น. เปิดหนังสือก่อนดูหนัง “เพื่อนสนิท – หนึ่งมิตรชิดใจ” โดย<br />-นักศึกษาโครงการสร้างสรรค์หนังสือทำมือ TEXT PARTY TO INDY BOOK DAY-อภิชาติ เพชรลีลา เจ้าของผลงาน “กล่องไปรษณีย์สีแดง”-ผู้กำกับภาพยนตร์ พร้อมทีมนักแสดงจากหนังเรื่อง “เพื่อนสนิท”<br />21.00 – 23.00 น. ฉายหนัง “เพื่อนสนิท”<br />......<br /><span style="color:#cc66cc;">ข้อมูลจากเว็บไซต์ </span></span><span style="color:#cc66cc;">www.thaiwriter.net</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ก๊อปมาอีกทีจาก </span><span style="color:#cc66cc;">www.diarii.com</span><br /></span><span style="color:#3366ff;">-"- </span></span><br /></span><br /><p></p><p></p><p><span style="color:#ff0000;">อยากไปอ่ะ แต่ไม่อยากไปคนเดียว</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113461591815914672?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1133427529573593962005-12-01T00:23:00.000-08:002005-12-02T17:33:37.226-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Rotation%20of%20DSC00431.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Rotation%20of%20DSC00431.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Rotation%20of%20DSC00421.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Rotation%20of%20DSC00421.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Rotation%20of%20DSC00428.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Rotation%20of%20DSC00428.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00419.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00419.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00415.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00415.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00412.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00412.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00406.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00406.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113342752957359396?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1131512930257850072005-11-08T21:01:00.000-08:002005-11-08T21:49:04.683-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/Rotation%20of%20DSC00388.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/Rotation%20of%20DSC00388.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00383.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00383.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00384.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00384.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00386.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00386.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00382.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00382.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00381.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00381.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/DSC00380.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/DSC00380.0.jpg" border="0" /></a><br />I walk along this way every morning.<br /><br />The time I can touch the peace.<br /><br />The best time in each day...eventhough walk alone.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />more picture in my space :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113151293025785007?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1130975492634004182005-11-02T15:27:00.000-08:002005-11-02T16:03:52.126-08:00<span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เทอมที่แล้วจบไป เหมือนเดินใกล้จุดหมายไปอีกก้าวนึง</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">แต่กว่าจะจบได้ ก็ เฮ้อออออออ เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">จะว่าไปแล้วก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนัก เรียนแค่สองตัว แถมหนึ่งในนั้นเก๊าะ..ไม่มีสอบ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เพียงแต่ว่า เลือกเรียนวิชาที่ไม่ชอบ และไม่ถนัด (แล้วจะเรียนทำไมฟะ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">จริงๆความคิดนี้ได้มาจากการอ่าน fwd mail ที่ไหนไม่รู้นานมาแล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เค้าบอกว่า คนเราควรลองทำสิ่งที่ไม่ถนัดดูบ้้าง</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ไม่รู้ทำไมข้อนี้ถึงฝังใจเรามาก คงเพราะก่อนหน้านี้เราจะเลือกทำแต่สิ่งที่ชอบละมั้ง</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ก็เลยลอง...</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เรียนโทเศรษฐศาสตร์ มธ.</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เรียนเลขทั้งๆที่โ-ค-ต-ร เกลียด แถมโง่อีกตะหาก</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เรียน Econo 1</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">( เรียน Public Finance) ขอวงเล็บด้วยความช้ำใจ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เรียน Econo 2</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">สุดท้ายมันก็ผ่านไปได้</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">แต่การเลือกทำในสิ่งที่ไม่ถนัด โดยละเลยสิ่งที่ถนัดไปนานๆ ก็ทำให้เราสูญเสียไปเหมือนกัน </span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="color:#6600cc;"><span style="font-family:georgia;">เ</span><span style="font-family:courier new;">ดี๋ยวนี้เราไม่สามารถ พูด คิด เขียน อะไรๆได้แบบเดิมอีกแล้ว</span></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ในขณะที่เราเรียนรู้บางอย่างเพิ่มขึ้น</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">สิ่งที่อยู่ภายในตัวเราก็ค่อยๆตายไปทีละน้อย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">น่าเศร้า...</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ยังไงก็ตาม มีคนหลายๆคนที่ต้องขอบคุณสำหรับการทำรายงาน Econo 2</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ขอบคุณพี่ปุ๋ยมาก สำหรับ Paper Data และความช่วยเหลือทุกอย่าง ไม่ได้พี่คงทำไม่ได้แน่ๆเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ขอบคุณพี่ตอง พี่ปู้ สำหรับการตอบคำถามน่าเบื่อทุกคำถามนะคะ ไม่งั้นคงเหนื่อยกว่านี้ </span><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">เครียดกว่านี้ หนักกว่านี้มากๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">สุดท้ายขอบคุณเลข ที่ช่วยเหลือเยอะแยะมากมาย แบบถ้าไม่ได้เลขก็ทำไรไม่เป็นเลยอ่ะ แถมช่วยแบบฉุกละหุกตังหาก ( โทรถามตอนห้าทุ่มว่าจะเทสยังไง พรุ่งนี้ส่ง -"- คือ..เพิ่งนึกออกอ่ะว่าเลขทำเป็น)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">และสุดท้าย ไม่เกี่ยวกับรายงาน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ขอบคุณก้าวมากๆ สำหรับความช่วยเหลือการบ้านทุกครั้ง ( ก้าวควรได้เอนะในความคิดเรา บังเอิญว่ามีความผิดพลาดนิดหน่อย แต่เอาเถอะ คิดว่าก้าวคงได้เรียนรู้อะไรมากที่สุดแล้ว)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">ขอบคุณนัทกับปิ๊ก ที่ ช่วยตอบเวลาไม่เข้าใจ แล้วก็ฟังเราบ่น ซักวันคงได้ตอบแทน เด๋วตอนแต่งงานจะใส่ซองเยอะๆละกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#6600cc;">อ้อ ที่จริงวิชานี้อ.สอนดีมากมายนะ แต่เรามันไม่ชอบเอง เลยมีเรื่องให้บ่นทุกวันเลยแหละ หุหุ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113097549263400418?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1130889489646516302005-11-01T15:35:00.000-08:002005-11-01T15:58:09.663-08:00<span style="font-family:courier new;">ตั้งแต่มาอยู่มีโอกาสเข้า L.A. 2 ครั้ง ไม่นับวันที่มาถึง</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ครั้งแรก...ไปซื้อขนมครก...</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">จริงๆนะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">พี่ที่อยู่ด้วยกันอยากกินมากระทันหัน ขับรถเข้า L.A. ไปซื้อมา กล่องละสามบาท(บาทอเมริกัน)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เมืองที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ขับรถประมาณสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ได้ไปเห็นซุปเปอร์ของไทยก็พอเข้าใจ ทำไมเค้าถึงบอกว่าที่นี่มีทุกอย่างเหมือนกับเมืองไทย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ขนาดยาหม่องเหลืองๆแบบที่ขายตรงท่าพระจันทร์ยังมีเลยอ้ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">พวกอาหารนี่ไม่ต้องพูดถึง จะเอาอะไรมีหมด ขนาดขนมหลอกเด็กแบบที่เราเห็นขายตามหน้า รร.ประถมยังมีเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">น่าเสียดายที่พี่เค้าไม่ทำกับข้าว เราเลยไม่ทำไปด้วย ก็หม้ออะไรไม่ค่อยมีเท่าไหร่ </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ถ้าหุงข้าวก็ต้องใช้แก้ส ทำไม่เป็นอ้ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">คิดถึงสมัยมาคราวก่อน อยู่กับปอที่นิวยอร์ค ขานั้นนี่กินข้าวเสร็จมื้อต่อไปนึกแล้วจะทำอะไรกิน</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ทำขนมจีน บะหมี่หมูแดง etc. โอย คิดถึงๆๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">กลับมาต่อที่ตลาดไทยนะ อิิอิ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ตื่นตาตื่นใจกับตลาดไทยเสร็จเลยแวะเข้าร้านหนังสือดอกหญ้าซะหน่อย แอบดูราคาก็ไม่แพงมาก</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">อย่าง digital fortress ฉบับแปลไทยก็ประมาณสิบกว่าเหรียญ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ค่าจ้างขั้นต่ำประมาณเจ็ดต่อชม. ทำงานสองชม.ก็ได้แล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ถ้าเทียบกับไทยก็ชม.ละยี่สิบห้าบาท ทำสิบชม.เลยนะนั่น</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">เมื่อไหร่หนังสือไทยจะถูกๆกว่านี้เนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ดูนิตยสารก็ตกใจ แบบเจอดีดีทีเล่มล่าสุด ปกพี่โจ้ พอส</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">เอ๊ะ นี่มันเล่มที่ซื้อก่อนมาเลยนี่นา</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">อยู่กรุงเทพหาซื้อยากนะ ดีดีที อยู่นี่ๆวางกันเห็นๆ เยอะพอดู แสดงว่าขายดีใช้ได้</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">ตกใจกว่าตอนเดินไปดูแผงซีดีค่ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">มันมีไม่เยอะเท่าไหร่ นึกถึงลอคขายซีดีตามร้านแมงป่องอ่ะ ประมาณสามสี่ลอค ซีดีวางห่างๆกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">คือ เจอ Friday Magic Moment กับ Singing in the playground ด้วย โอ้</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">(ใครสั่งมาเนี่ย)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">คนที่ไม่รู้จัก คือซีดีสองชุดนี้ เมืองไทยก็ยังหายากเลยค่ะ แบบว่า ตามโลตัสไรงี้ อย่าหวังว่าจะเห็น</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">และแน่นอน โปงลางสะออน มาถึงนี่แล้ววววว</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">แหม๊ เห็นซีดีแล้วอยากไปงานแฟตตงิิดๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#006600;">อิจฉาคนได้ไปจังเลยยยยยย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113088948964651630?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1130658500785027732005-10-30T00:24:00.000-07:002005-10-30T00:51:18.383-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/?????????.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;color:#cc0000;"><strong>MSN(mango soft network)</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="color:#ff6600;">Artist : บอย ตรัย ภูมิรัตน์</span><br /><br /><span style="color:#663333;">เธอก็รู้ดี เต็มหัวใจ<br />ว่ายังมีใครคนนึงเค้าคอยเธอ<br />และคนที่คิดถึงเธอ<br />ในมุมนึงของโลกใบนี้</span><br /><br /><span style="color:#663333;">ต่อให้หนทางจะแสนไกล<br />อยู่ห่างกันไม่เป็นไร<br />จะต่อใจเชื่อมถึงกัน<br />ส่งรักเอื้อมถึงกัน<br />อยู่ในฝันที่มันเหมือนจริง</span><br /><br /><span style="color:#663333;">* ขอแค่ในตอนนี้ได้หรือเปล่า<br />ขอแค่เวลานี้มีแต่เรา</span><br /><br /><span style="color:#663333;">** ให้ความรักนั้นลอย ลอยไป<br />ส่งใจข้ามฟ้าไปแสนไกล<br />ไปถึงคนที่เข้าใจ<br />และเธอคือคนๆ นั้นใช่(มั๊ย)หรือไม่</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;"><strong>ไม่เคยพบกัน เห็นหน้ากัน<br />แต่ทำไมใจมันจริงจังไปหรือเปล่า<br />บอกเขาทุกเรื่องราว<br />สิ่งที่หัวใจข้างในที่คิด</strong><br /></span><br /><span style="color:#663333;"><span style="color:#009900;">ได้แต่ฝันไปถึงภาพเธอ<br />อยากจะเจอเธอตัวจริง<br />อยากได้ยินได้เห็นหน้า<br /><strong>ดินแดนไร้กาลเวลา<br />เราจะพบกันอย่างนี้ตลอดไป</strong><br /></span>(*,**)<br /></span><br /><span style="color:#663333;">อยากหยุดเวลาในโลกความจริงไว้ก่อน<br />เป็นตัวละครในโลกเสมือนที่เจอ<br />ฮืม... เพื่อมาพบเธอ เพื่อมาพบกัน<br />แค่เธอกับฉัน<br />(**)</span><br /><p><span style="color:#663333;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#ff6600;"><strong>HAPPY BIRTHDAY นะลุง</strong></span></p><p><span style="color:#663333;">ฟังเพลงได้<a href="http://www.icygang.com/jukebox/search.php">ที่นี่</a>ค่ะ</span></p><p><span style="color:#663333;">ป.ล.อยากใส่รูปที่ลุงต่อแถวรอซื้อเกมที่ญี่ปุ่น แต่หาไม่เจอแฮะ</span></p><p><span style="color:#663333;">ชอบรูปนั้นนะ :)</span></p><p><span style="color:#663333;">ล.ป.โพสก่อนวันที่ 30 นะเฟ้ย ที่นี่มันลดเวลาชม.นึงไม่ใช่เรอะ</span></p><p><span style="color:#663333;"></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113065850078502773?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1130629254490593582005-10-29T16:27:00.000-07:002005-10-29T16:40:54.503-07:00<span style="font-family:courier new;color:#993399;">ลำดับการเล่น Internet</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">เปิด msn</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ตั้ง Busy (ตั้งทำไมไม่รู้เนี่ย)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ถ้ามีคนคุยก็คุย แต่ส่วนใหญ่จะไม่มี</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ทักนิน ไม่อยู่ อยู่ก็ไม่ค่อยว่าง</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ทักแป้ง แปบๆก็หายไปแระ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ซันจิ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะออน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ลุง msn เค้าคุยไม่ได้ ทำได้แต่อะเวย์</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">หมดแร้วววววว</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ที่เหลือเป็นประเภทคุยไม่เกินหนึ่งนาที</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">กดเช็คเมลล์ ส่วนใหญ่จะมีแต่ fwd และส่วนใหญ่จะยังไม่อ่าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">เข้าเวปพันทิพ ไกลบ้าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ถ้าไม่ขี้เกียจ เข้าเฉลิมไทยต่อ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">เข้าเวปบอร์ดรุ่น เวปบอร์ดอื่นๆ (ร้าง)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">เข้าบลอคตัวเอง (เพื่อหาทางลิงค์ไปบลอคอื่น)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">บลอคพี่บอย (ไม่อัพ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">บลอคซันจิ (อัพ>>อ่านประมาณห้านาที)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">บลอคปิ๊ก (ไม่อัพ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">พี่นัท พี่เมย์ พี่ปุ๋ย (ไม่อัพ ไม่อัพ ไม่อัพ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ยอมแพ้</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">เข้าเวปบอร์ดเพลย์กราวน์</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">กลับมาเข้าบลอค อ.ปิ่น</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ไม่มีไรอ่าน กลับไปอ่านพันทิพ</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">จบแล้ว</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;">ไหนใครบอกทีซิ ว่างวันละสิบกว่าชม.นี่เราจะเล่นไรดี</span><br /><span style="font-family:Courier New;color:#993399;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-113062925449059358?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1128964037744566212005-10-10T09:56:00.000-07:002005-10-10T10:16:09.383-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/final_fantasy_7_art.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/final_fantasy_7_art.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;"></span></span><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;">OST Final Fantasy VII Advent Children</span><br /></span><a href="http://www.behindxtreme.com/cgi-bin/webboard/delete.pl?topic=5153"></a><span style="color:#993399;">Final Fantasy VII Advent Children 2CD 320 Kpbs Tracklist:</span><br /><span style="color:#009900;">Disc 1 ------</span><br /><span style="color:#9999ff;">1. Opening </span><br /><span style="color:#9999ff;">2. Yakusoku no Chi `The Promised Land` </span><br /><span style="color:#9999ff;">3. Beyond The Wasteland </span><br /><span style="color:#9999ff;">4. Sign </span><br /><span style="color:#9999ff;">5. Tifa no Theme (Piano Version) </span><br /><span style="color:#9999ff;">6. For the Reunion </span><br /><span style="color:#9999ff;">7. Tatakau Mono Tachi (Piano Version) </span><br /><span style="color:#9999ff;">8. Water </span><br /><span style="color:#9999ff;">9. Materia </span><br /><span style="color:#9999ff;">10. Black Water </span><br /><span style="color:#9999ff;">11. Aerith no Theme (Piano Version) </span><br /><span style="color:#9999ff;">12. Battle in the Forgotten City </span><br /><span style="color:#9999ff;">13. Violator </span><br /><span style="color:#9999ff;">14. Kita no Daikuudou (FFVII AC Version) !!!!!!!!!!!!!!!</span><br /><br /><span style="color:#009900;">Disc 2 ------</span><br /><span style="color:#cc66cc;">1. Tenrai `Divinity I` </span><br /><span style="color:#cc66cc;">2. Tatakau Mono Tachi (FFVII AC Version) </span><br /><span style="color:#cc66cc;">3. Saranai Tatakau Mono Tachi (FFVII AC Version) </span><br /><span style="color:#cc66cc;">4. Tenrai `Divinity II` </span><br /><span style="color:#cc66cc;">5. Encounter </span><br /><span style="color:#cc66cc;">6. The Chase of Highway </span><br /><span style="color:#cc66cc;">7. Savior </span><br /><span style="color:#cc66cc;">8. J-E-N-O-V-A (FFVII AC Version) </span><br /><span style="color:#cc66cc;">9. Sairin: Kata Tsubasa no Tenshi `Advent:One-Winged Angel` </span><br /><span style="color:#cc66cc;">10. Cloud Smiles </span><br /><span style="color:#cc66cc;">11. End Credits </span><br /><span style="color:#cc66cc;">12. CALLING </span><br /><br /><span style="color:#ff6666;">โหลดที่นี่นะจ๊าาาาา</span><br />Disc 1 : <a href="http://www.megaupload.com/fr/?d=VJVBBA62" target="_blank">http://www.megaupload.com/fr/?d=VJVBBA62</a><br />Disc 2 : <a href="http://www.megaupload.com/fr/?d=8RP8U416" target="_blank">http://www.megaupload.com/fr/?d=8RP8U416</a><br /><br /><span style="color:#009900;">อ้างอิงจากเวป BHX ฮํบ( ไม่ได้เข้าซะนาน)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112896403774456621?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1126610440857161442005-09-13T04:05:00.000-07:002005-09-13T04:23:17.853-07:00<span style="color:#006600;">ในโลกที่ผมอาศัยอยู่ คนทั่วไปเชื่อว่าลูกคนเดียวนั้น พ่อแม่จะต้องตามใจจนเสียเด็ก อ่อนแอและเอาแต่ใจตัวเอง ผู้คนเชื่อกันจริงจังอย่างนั้น เชื่อเหมือนข้อเท็จจริงที่ว่า ถ้ายิ่งขึ้นสูง บารอมิเตอร์จะยิ่งลดต่ำลง...<br />ปฏิกริยางี่เง่าเหล่านั้นอาจกดดันผมและทำให้ผมเจ็บปวด แต่สิ่งที่คนเหล่านั้นคิด ล้วนแต่ถูกต้อง ผมเคยถูกตามใจ อ่อนแอ และเอาแต่ใจตัวเองจริงๆ<br /><br /></span><span style="color:#ffcc00;">**************************************************************************** </span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจ ว่าผมสามารถทำร้ายใครคนหนึ่งได้เลวร้ายจนกระทั่งเธอไม่อาจฟื้นคืนมาได้อีกเลย และยังไม่เข้าใจว่า ใครคนหนึ่ง แม้เพียงมีชีวิตอยู่ ก็สามารถทำร้ายมนุษย์อีกคนหนึ่งได้ยับเยินจนไม่อาจซ่อมแซม<br /></span><br /><span style="color:#ffcc00;">****************************************************************************</span><br /><br /><span style="color:#993399;">เมื่อมองย้อนกลับไป สิ่งที่ผมได้รับเป็นเพียงข้อเท็จจริงหนึ่งเดียวที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ถึงที่สุดแล้ว ผมก็เป็นคนๆหนึ่งที่สามารถทำสิ่งที่ชั่วช้า ผมไม่เคยพยายามทำร้ายใครโดยรู้ตัว แต่กระนั้นความตั้งใจดีก็ไม่เคยดำรงอยู่<br />เมื่อใดที่จำเป็น ผมสามารถเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างสมบูรณ์แบบ กระทั่งสามารถเป็นคนโหดเหี้ยม ผมเป็นคนประเภทที่สามารถหาข้อแก้ตัวที่มีเหตุผลมาสร้างความทุกข์ให้แก่คนที่ผมแคร์จนก่อบาดแผลที่ไม่อาจเยียวยา<br />แรกทีเดียวผมมองโลกในแง่ดี ผมจะต้องดึงตัวเองขึ้นมาได้ แต่ในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะไปที่แห่งใดผมก็ไม่เคยเปลี่ยน ผมทำความผิดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำร้ายผู้อื่น และทำร้ายตัวเองเป็นการตอบสนอง...<br /></span><br /><br /><span style="color:#ff6600;">South of the border, West of the sun.<br />Haruki Murakami</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112661044085716144?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1126284517656449952005-09-09T09:41:00.000-07:002005-09-10T00:40:05.576-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/big_328_shall-we-dance-092.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/big_328_shall-we-dance-092.jpg" border="0" /></a><br /><br />วันนี้เพิ่งดูจบไป<br />หนังต่างไปจากที่คิดไว้เยอะเหมือนกัน<br />ที่ผิดคาดสุดน่าจะเป็น ริชาร์ด เกียร์ กับเจโล<br />บอกตรงๆเลยว่าไม่ได้ชอบสองคนนี้เท่าไหร่<br />ส่วนใหญ่จะเฉยๆซะมากกว่า<br /><br />แต่เรื่องนี้แอบยิ้มตามป๋าแกไปเรื่อยๆ<br />เจโลก็เหมาะกับบทนี้ทีเดียว<br /><br />ในความรู้สึกเราอะไรๆก็ดี<br />แต่บางทีเหมือนกับมันยังไม่สุดไงไม่รู้<br />หลายๆฉากที่รู้สึกว่า เอ มันน่าจะอีกนิดนึงน่า<br />อารมณ์ประมาณนั้น..<br /><br />ต่อไป spoil นะ<br /><br />พระเอกเป็นทนายความ มีชีวิตที่มีความสุข<br />ครอบครัวอบอุ่น การงานเพอร์เฟค<br />ถึงยังงั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะเบื่อความจำเจของชีวิต<br /><br />ทุกวันที่นั่งรถไฟฟ้ากลับบ้าน<br />เห็นภาพผู้หญิงคนนึงมองออกมาจากหน้าต่าง<br />มองด้วยสายตาแบบเดียวกับตัวเอง<br />มองจากข้างในออกไป..<br />พร้อมทั้งคาดหวังและรอคอยอะไรซักอย่างก็ได้ข้างนอกนั้น<br /><br />จุดเริ่มต้นตรงนั้นพาเขาเดินทางไปไกล<br />บางทีอาจจะไกลกว่าเส้นทางที่รถไฟพาเขามาตลอดชีวิต...<br /><br />ปัญหาอยู่ที่ว่า<br />พระเอกของเราไม่กล้าที่จะบอกครอบครัวว่าตัวเองกำลังทำอะไร<br />เพราะเหตุผลว่า...<br />ถ้าบอก ก็เหมือนกับการยอมรับ<br />ยอมรับว่าทำแล้วมีความสุข<br />และยอมรับว่าที่ผ่านมาไม่มีความสุขอย่างนั้นหรือ...<br /><br />ดูจบก็อดคิดไม่ได้ว่า<br />บางทีความสุขของแต่ละคนมันก็ช่างสวนทางกัน<br />บางคนทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสร้างความมั่นคง<br />อีกหลายคนเดินออกจากชีวิตเดิมๆไปตามทางเส้นใหม่<br /><br />คนจำนวนมากเดินไปแล้วล้มลงกลางทางและเจ็บปวดเกินกว่าที่จะเดินต่อ<br />หลายคนหันหลังกลับเมื่อเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว<br />บางคนเดินมาค่อนชีวิต เพียงเพื่อพบว่าตัวเองหลงทาง<br /><br />สำหรับคนที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าเต็มฝีก้าว<br />ผ่อนลงบ้าง หยุดพักบ้าง<br />หันกลับมาถามตัวเองจริงๆว่าเรากำลังไล่ตามอะไรอยู่<br />แล้วเราต้องการมันจริงๆรึเปล่า<br />คำตอบง่ายนิดเดียว<br />ถ้าใช่...ก็ไปต่อ<br />แค่นั้นเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112628451765644995?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1125195240977749502005-08-27T18:58:00.000-07:002005-08-27T19:14:00.983-07:00...<br /><br />เมื่อคืนฝันดีมากมาย<br />ฝันถึงคนหลายคน<br />แต่ที่จำได้แม่นมีสองคน<br />เป็นคนนึงที่ยังไม่เคยเจอ<br />กับอีกคนที่คงไม่ได้เจออีกแล้ว<br /><br />ในความฝัน เรามีเรื่องคุยกันมากมาย<br />คุยกันทุกเรื่อง ที่เราไม่ได้คุยกันมานานแล้ว<br />เปิดใจในบางเรื่อง ที่เราไม่กล้าที่จะคุยกัน<br /><br />ความฝันมักจะสวยงามเสมอ<br />ในขณะที่ความจริงบางอย่าง<br />จะสวยงามเมื่อมองจากที่ไกลๆ<br />และเจ็บปวดเมื่อสัมผัสใกล้ๆ<br /><br />ในความฝัน ระหว่างคุยกันเราก็แอบยิ้ม<br />ตื่นมาก็ยิ้ม...<br />ตอนนี้ก็ยิ้ม....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112519524097774950?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1124797154262706382005-08-23T03:59:00.000-07:002005-08-23T07:33:46.546-07:00ช่วงเวลานึงที่ดีที่สุดของเราในแต่ละวันคือตอนกินข้าว<br />แน่ะ มีใครแอบยิ้มบ้าง ไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกแหม.... -"-<br />แต่เพราะเราจะมีกิจกรรมอย่างนึงที่ทำกันประจำ...<br />แอบตั้งชื่อกันเล่นๆว่า...ถึงลูกถึงคน...<br /><br />วันก่อนเถียงกันเรื่องเกมออนไลน์<br />เกมออนไลน์มันทำให้เด็กเป็นคนก้าวร้าวรุนแรงจริงหรือ<br />ยิ่งกว่านั้น มันทำให้เด็กคนนั้น "เสียคน" ได้เลยหรือ?<br /><br />อันนี้ขอยกมือคัดค้าน<br /><br />ยังไงเราก็ยังเชื่อว่า การเล่นเกมมีประโยชน์พอๆกับมีโทษ<br />แม้จะมีคนบอกว่า เกมบางเกมอย่าง counter ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร<br />นอกจากสร้างความรุนแรง...<br />แต่ว่า คนเล่นเกมส่วนใหญ่ ก็ไม่มีใครเล่นเกมอยู่เกมเดียว<br />ถ้าหากว่า เลือกเล่นแต่เกมลักษณะนี้ คงต้องลองคิดใหม่ว่า<br />เป็นที่เกมหรือคนเล่นเกมกันแน่<br /><br />ส่วนเรื่องที่ว่า เกมทำให้คนเราจิตใจหยาบกระด้าง ไม่รู้สึกผิดเวลาที่เราฆ่าอะไรในเกม<br />ข้างนอกเกมก็น่าจะเป็นแบบนั้น<br />อันนี้ฟังแล้วก็ขำๆ...<br />ก็คนเล่นก็รู้อยู่แล้วว่าเกมมันคือคอมพิวเตอร์นะ<br />ไม่ได้มีอะไรนอกจาก 0 กับ 1<br />ต่างจากโลกความเป็นจริงเยอะค่ะ<br /><br /><br />เราไม่เถียงว่า ร้านเกมในบางครั้งก็ก้ำกึ่งที่จะเป็นแหล่งมั่วสุม<br />เด็กบางคนก็ติดเกมจนเสียอนาคต<br /><br />แต่เราก็อยากเถียงว่า ที่มันเป็นแบบนั้น เพราะอย่างอื่นด้วยรึเปล่า<br />ลำพังแค่เกมอย่างเดียว เราไม่เชื่อว่าจะมีอิทธิพลได้มากขนาดนั้นหรอก<br /><br />เวลาที่เราพูดถึงปัญหาของสังคมทีไร<br />ผู้ใหญ่ถนัดที่จะหาแพะขึ้นมารับบาป<br />เพราะมันคงจะง่ายกว่า ....<br />การหันกลับมาดูและด่าตัวเองเป็นไหนๆ<br /><br />ที่ไม่เห็นด้วยที่สุดคือการแก้ปัญหาโดยการห้าม<br />ห้ามทุกเรื่อง ที่ผู้ใหญ่มองว่ามันไม่ดี<br />เหมือนกับว่าของทุกอย่าง ไม่ขาว ก็ดำ<br /><br />แม้เราจะพูดกันมากมายว่า<br />เราไม่ได้ต้องการจะสร้างให้เด็กเรียนอย่างเดียว<br />ต้องการให้เด็กเป็นศูนย์กลาง<br />ต้องการให้เด็กมีความคิดสร้างสรรค์<br /><br />แต่ในความเป็นจริง<br />ถ้าเด็กทำอะไรที่ไม่ใช่การอ่านหนังสือวิชาการ<br />ดูทีวีสารคดี ไปเรียนกวดวิชา<br />สิ่งอื่นล้วนแต่เป็นปรปักษ์กับการเรียน<br />และต้องกำจัดมันไปทั้งสิ้น<br /><br />สุดท้ายแล้ว สังคมไทยก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่า...<br />เด็กที่แสดงตัวว่า ตัวเองเป็นเด็กรุ่นใหม่<br />กล้าคิด กล้าทำ<br /><strong><span style="color:#ff0000;">กล้าเฉพาะในเรื่องที่ผู้ใหญ่และสังคมอนุญาตให้ทำ</span></strong><br />ก็แค่นั้นเอง<br /><br />ไอร์สไตน์พูดว่า "จินตนาการสำคัญกว่าความรู้"<br />ปัญหาคือ เราไม่เชื่อว่าเด็กจะมีจินตนาการได้ภายในกล่องแคบๆที่ผู้ใหญ่ยัดเยียดให้<br />สมัยก่อนเราอาจจะออกไปข้างนอก<br />มีพื่นที่ว่างๆให้เติมเต็มจินตนาการมากมาย<br />แต่เพราะตอนนี้มันไม่มี<br />โลกของเด็กหลายคนเลยดำรงอยู่ผ่านจอทีวีและเกมคอมพิวเตอร์<br />ถ้ามันเป็นส่วนผสมที่เหมาะเจาะ<br />เราเชื่อว่า จินตนาการเกิดขึ้นได้พอๆกัน<br /><br />แม้จะหยาบไปบ้าง น้อยไปบ้าง<br />แต่ก็น่าจะดีกว่าไม่มีเลย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112479715426270638?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1122972960533062872005-08-02T01:33:00.000-07:002005-08-02T08:50:54.066-07:00<span style="color:#993399;"></span><br /><span style="color:#ff6600;"><em>" มีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องรู้สึกว่าเรา ดี-เด่น-ดัง อะไรเลย </em></span><br /><span style="color:#ff6600;"><em>เพียงแต่เป็นผู้ใช้ชีวิตได้อย่างมีประโยชน์ที่สุดคนหนึ่ง </em></span><br /><span style="color:#ff6600;"><em>นั่นแหละถูกต้องและเป็นสุขแท้ "<br />- พุทธทาสภิกขุ-</em></span><br /><br /><strong><span style="color:#6633ff;">ช่วงนี้บรรยากาศรอบตัวชื่นมื่น</span></strong><br /><strong><span style="color:#6633ff;">บรรยากาศของความสำเร็จ ...งานรับปริญญา</span></strong><br /><strong><span style="color:#6633ff;">ดีใจกับเพื่อนๆและน้องๆหลายคนด้วยค่ะ</span></strong><br /><br /><span style="color:#cc0000;">ปีนี้ที่ธรรมศาสตร์ คนรู้จักรับกันหลายคนเลย </span><br /><span style="color:#cc0000;">ออตโต ดีใจด้วยนะ จบแล้วก็ไม่ต้องทำงานไปเรียนไป ทำงานอย่างเดียวจะได้ไม่เหนื่อย เดี๋ยวก็โกอินเตอร์แล้วนี่ อิอิ</span><br /><span style="color:#cc0000;">น้องๆ M.A.#1 ทั้งที่จบที่นี่แล้วก็ที่อื่นๆ แชมป์ เอม แอมป์ รุ่ง น้ำทิพย์ แจน ปูน กอล์ฟ อีกสองปีก็รับอีกใบนะคะ :P</span><br /><span style="color:#cc0000;">M.A.#3 ยินดีด้วยจ้า สำเร็จเรื่องเรียนแล้วก็ประสบความสำเร็จในการทำงานต่อไปนะคะ </span><br /><span style="color:#cc0000;">น้องๆห้องค่าย ปุ้ย อูม วุ้น เป้ ซัน ตาล เชน โน๊ต ปลา (เยอะมากจำไม่หมดปีนี้) เอาเป็นว่าทุกคนเลย ได้ฟังน้องๆพูดเมื่อวานก็ดีใจนะ ที่อย่างน้อยไม่ว่าเส้นทางชีวิตของเราแต่ละคนต่อไปจะเป็นยังไง เราอาจจะไม่เจอกันอีกเลยก็ได้ แต่พี่เชื่อว่าสิ่งดีๆที่เราได้จากทำค่าย ที่เราพูดเมื่อครั้งเปิดใจตอนจบค่าย หรือพูดเมื่อวานก็ตาม มันจะยังอยู่ในใจเสมอ </span><br /><span style="color:#cc0000;">โดยเฉพาะน้องๆนิติ ค่ายเราไม่ค่อยมีเด็กนิติเลย สำหรับพี่ พี่ว่านิติเป็นสาขาที่บ่งบอกได้หลายอย่าง แม้กระทั่งว่าตัวเราเองเป็นคนแบบไหนและให้ความสำคัญกับอะไร ดีใจที่น้องหลายๆคนยังมีความฝันว่าจะทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่เลือกเพียงเพราะมันคือสิ่งที่ง่ายดายเท่านั้น</span><br /><br /><strong><span style="color:#009900;">โชคดีกับเส้นทางที่เลือกนะคะ</span></strong><br /><br /><span style="color:#666666;">สุดท้าย ยินดีกับลุงด้วยที่ผ่านข้อเขียนมอน ก็ขอให้โชคดีกับการสอบสัมภาษณ์นะ ถ้าไม่ติดที่หน้าตาเหมือนยากูซ่าไปหน่อย ลุงก็คงนอนมาอยู่แล้วมั้ง อิอิ ล้อเล่น แต่ไม่น่าจะพลาดหรอกนะ โชคดีๆๆ</span><br /><span style="color:#666666;"></span><br /><span style="color:#33cc00;">ไม่ต้องทาย</span><br /><span style="color:#33cc00;">ก็รู้ว่า....</span><br /><span style="color:#33cc00;">โพสครั้งต่อไป...</span><br /><span style="color:#33cc00;">จะไม่ใช่แสดงความยินดีแล้ว...</span><br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#33cc00;">แต่จะเป็น...</span><br /><span style="color:#33cc00;">ไว้อาลัย....</span><br /><span style="color:#33cc00;">การสอบ Econo</span><br /><span style="color:#33cc00;">T-T</span><br /><span style="color:#666666;"></span><br /><span style="color:#ff99ff;">หนัสือไม่อ่าน มานั่งเขียนบลอค หะ หะ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112297296053306287?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1122652910703102782005-07-29T08:56:00.000-07:002005-07-29T09:01:50.706-07:00<span style="font-size:130%;color:#6600cc;">...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">ปริญญาโท เศรษฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;"></span><br />มีสามภาค ภาคอินเตอร์ ภาคไทย เศรษฐธุรกิจ สองภาคหลังเรียนนอกเวลา ภาคอินเตอร์จะเรียนในเวลา<br /><br />การเรียนในเวลาที่นี่ ดูเหมือนจะว่าง แต่ก็ไม่ว่าง เพราะชม.เรียนต่ออาทิตย์ถึงจะดูน้อยก็จริง แต่ปริมาณหนังสือที่ต้องอ่านมันไม่น้อยตามไปด้วยเลย โดยทั่วไปแล้วเรียกได้ว่า อ่านหนังสือกันเกือบทั้งวันทุกวัน ห้องสมุดกลายเป็นบ้านหลังที่สองโดยปริยาย ( ถึงแม้ว่ารุ่นเราจะอ่านน้อยเมื่อเทียบกับรุ่นพี่ก็เถอะ )<br /><br />คนไทยก็มี โบว์ ปิ๊ก มี่ นัท หนาม ก้าว กิ๊บ พลอย พี่แอร์ พี่นิ้ง ต่างชาติก็มี จอห์น วิม เดวี่ ยะสึ รวมแล้ว 14 คนเอง<br /><br />ก็เพราะคนมันน้อยยังงี้ จะหลบหน้า หนีหน้ากันไปไหนก็ไม่ค่อยพ้น เหมือนกับว่าบังคับให้สนิทกัน ผูกพันกันโดยปริยาย....<br /><br />เรียนที่นี่ มีแต่ math math math จนคนที่เกือบรีไทร์เพราะแคลคูลัสอย่างเราเครียดจนไม่รู้จะเครียดยังไง.....แต่ก็ใช่ว่าเราจะเครียดคนเดียว มองซ้ายมองขวาเห็นหน้าแต่ละคนแล้วก็ได้แต่ยิ้มปลอบใจกันไปเรื่อยๆ ....เพียงแต่ว่า กว่าจะถึงวันนี้ เราเองก็ได้หลายๆคนคอยช่วย เพื่อนที่อธิบายให้อย่างอดทนเวลาไม่เข้าใจ คนรอบตัวทั้งหลายที่ยืดหยัดให้กำลังใจเสมอ และแรงใจหลายๆอย่างที่แม้แต่บางที เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวซักนิด ว่าเป็นกำลังใจให้เรา ในวันที่ท้อแท้กับชีวิต อย่างเพื่อนคนนี้...<br /><br />Yasu มาจากญี่ปุ่น( ดูชื่อก็ไม่ต้องบอกแล้วมั้ง) ประเทศของ โดราเอมอน Mitsui โดจิน(-"-) x-japan จิบลิสตูดิโอ ภูเขาไฟฟูจิ etc. ตอนแรกที่เจอกันวันปฐมนิเทศน์ ยะสึก็คงงงๆกับภาษาอังกฤษแบบไทยๆ เหมือนที่เรางงๆกับภาษาอังกฤษแบบญี่ปุ่นของยะสึ( แต่เค้าเก่งอังกฤษกว่าเรานะ) งงๆกับการโดนลากไปโน่นไปนี่ ไปเปิดบัญชีสหกรณ์ ไปกินข้าวท่าพระจันทร์ ไปธรรมดาก็ไม่ได้ต้องส่งเสียงดังแย่งกันพูดอีก -"- เฮ้ออออ แถมยังต้องไปสู้รบตบมือกับเจ้าหน้าที่สำนักทะเบียนที่แสนจะ.... เล่นเอาลุ้นกันแทบตายว่าตกลงเราจะได้เรียนด้วยกันรึเปล่าหนอ...<br /><br />เทอมแรก ทุกคนต้องเรียน Math Stat Micro Macro แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่า ยะสึไม่ได้เรียนมาเลยซักนิด ไม่รู้ว่า diff คืออะไร แล้วเราก็ยังต้องรู้อีกว่า Math ที่เราต้องเรียนมันไม่ใช่การแก้โจทย์ แต่มันคือการ prove thorey ที่แสนจะยากเย็น<br /><br />ถ้าคะแนนขึ้นกับความมุ่งมั่น ยะสึคงได้ A+<br />เพราะถึงแม้ว่าจะพิสูจน์ทฤษฏีอะไรได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่พิสูจน์ความเป็นนักสู้ในตัวได้เกินร้อยแน่นอน...<br /><br />To be continue.....<br /><br />หนึ่งเดือนผ่านไป ยะสึดิฟเป็นแล้ว<br />สองเดือนผ่านไป<br />สามเดือนผ่านไป<br />เวลาผ่านไป<br /><br />สิ่งที่เห็นจนชินตาคือ ยะสึจะมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดตั้งแต่เช้า อยู่จนห้องปิดตอนหนึ่งทุ่ม กลับมาอ่านต่อที่ห้องปริญญาโทถึงสองทุ่ม ถึงจะกลับบ้าน<br />ดูเผินๆมันก็ไม่น่าจะมีอะไรประทับใจหรอก...<br /><br />แต่คนๆนี้ ไม่เคยขอร้องให้ใครติวให้เพราะเกรงใจเพื่อน ทุกครั้งที่ไม่เข้าใจ สิ่งแรกที่ทำคือ - พยายาม...พยายามช่วยตัวเอง เรียนรู้ด้วยตัวเองก่อนเสมอ<br /><br />แต่ทุกครั้งที่ติวด้วยกัน ยะสึไม่เคยไม่เข้าร่วม แม้ว่าบางครั้งพวกเราจะทำอะไรโง่ๆ เช่น เถียงกันเป็นภาษาไทยเกือบชั่วโมง<br /><br />ไม่เคยเห็นลอกการบ้าน แม้จะยากแสนยากขนาดไหน ทำเอง คิดเอง อ่านเอง ถึงแม้ว่าเพื่อนอีกเกือบสิบคนจะทำในสิ่งตรงกันข้ามก็ตาม<br /><br />ไม่เคยโวยวาย หรือบ่นว่าอะไร ทั้งๆที่บางทีคณะติดประกาศโน่นนี่เป็นภาษาไทย หรือพวกเราบอกข่าวโน่นนี่กัน งดเรียน ย้ายห้องนะ ...etc. ที่บางที...ก็ลืมที่จะบอก<br />ไม่เคยเข้าห้องสาย ไม่เอาการบ้านเข้าไปลอกในห้อง ไม่ท่องเฉลยควิซ<br /><br />เวลาผ่านไป...<br /><br />การบ้านอินเตอร์เทรดสุดยาก เราเองทำแทบไม่ได้ ยะสึทำได้<br />ไม่ใช่ทำได้แบบบรรยายๆ<br />แต่ทำได้แบบ เมตริกซ์ เต็มกระดานเลย<br />:D<br /><br />อ่านมาแบบนี้ คิดว่าการที่เราจะชื่นชม รักและผูกพันกับใคร มันเกิดจากสิ่งเหล่านี้รึเปล่า....<br />ส่วนนึง....ใช่<br />แต่ไม่ใช่แค่นี้หรอก....<br /><br />To be continue...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112265291070310278?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1122652567803395062005-07-29T08:40:00.000-07:002005-07-30T01:09:21.476-07:00<em><strong><span style="color:#ff0000;">....</span></strong></em><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;"></span></em></strong><br /><em><strong><span style="color:#ff0000;">Comics</span></strong></em><br />Me: Yasu, do you read comics book?<br />Yasu: No,I don’t read them much.<br />Me: Why!!!!<br />Yasu:Because for me it waste the time.<br />Me: T-T ( วาง Kutsu ลงช้าๆ)<br /><br />Yasu: Actually I used to read many of them…<br />Me : Which one?<br />Yasu : @#_#45-9433-0$%$@# ( เยอะมากๆ)<br /><br />Me : What is the most funny comics ?<br />Yasu :Arrrr….(Thinking..) KUROMATI !!!<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Exam</span><br /></em></strong>หลังประกาศผลสอบไมโครครั้งที่สอง ยะสึได้น้อยมากเลย<br />เรา : ปิ๊กไปกินข้าวท่าพระจันทร์กัน<br />ปิ๊ก : ชวนยะสึด้วยดิ<br />เรา: ไม่กล้าชวนอ่ะ เค้าคิดมากอยู่ป่าววะ<br />ปิ๊ก (ไม่สนใจ): ยะสึไปมั้ย ( อังกิด)<br />Yasu : Yes<br />…..<br />…..<br />กินข้าวเสร็จ เดินผ่านลานปรีดี<br />Yasu : OH! I see.I know why I can do exam not well.<br />Me/Pick : Why?<br />Yasu : Coz before exam I spend a time read a book about PIBOLSONGKARM(จอมพลป.) and I confuse when exam.<br />Me : -“- ( จะอ่านทำม๊ายยยยยยยยย)<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Boyfriend<br /></span></em></strong>Mee’(Kanokporn) : เมื่อไหร่ชั้นจะมีแฟนวะ แกหาให้คนนึงสิ<br />….ยะสึเดินเข้ามาพอดี…..<br />Me : Yasu,Mee wanna have boyfriend,Do u have some friends? Introduce to her!<br />Yasu: Sure,I have friends….But I don’t have a friend that is monkey!!!<br />Me : ……..<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">Welcome Trip#2547</span></em></strong><br />P’puu: โอเคค้าบบบ (เวลาอ่านกรุณาทำหน้าแบบพี่ปู้ด้วย) ต่อไปเรามาแนะนำตัวกัน เอาชื่อ นามสกุล มาจากไหน น๊า<br />…..<br />Yasu: My name is Yasuhiko Aoki,I come from japan……<br />P’puu : what do you think thai girl are cute? ( คิดได้ไงฟะ คำถามเนี้ย น้ำเน่าม๊ากกกกก )<br />Yasu: Yes<br />ทั้งรถกรี้ดดดดด<br />P’Puu : แซวต่อ น่ารักมั้ย อะไรซะอย่าง จำคำถามมะได้แระ<br />Yasu: I have girlfriend.<br />………..ทั้รถเงียบบบบบ<br />P’Puu : (หมดมุข) End of conversation.<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">dine<br /></span></em></strong>ไปกินผัดไททิพย์สมัย<br />เรา: ยะสึกินไรดี?<br />Yasu : มองซ้ายมองขวา เลือกอันเบสิคสุด (คงคิดว่าไงๆก็ผัดไทล่ะว้า)<br />ตัดสินใจ นัทเอาผัดไทยไฮโซ จานละ 120 เวลากินเค้าตั้งขบวนแห่มาเลยนะนั่น<br />เรากะก้าวขอเซฟๆ เอาเส้นจันทร์มันกุ้ง ละกัน<br />….แล้วมันก็มา….<br />ผัดไทยเบสิค เบสิคสมชื่อ ยิ่งกว่าโรงอาหารอีก หะหะ ยะสึกินอย่างงงๆ ( กรูมาทำไมฟะ)<br /><br />สองวันต่อมา ไปกินราดหน้า<br />เรา : ยะสึกินไรดีคราวนี้<br />Yasu (เริ่มเข็ด) สั่งแบบไฮโซสุดเลย 50 บาท ราดหน้า 4 สี<br />…..แล้วมันก็มา…..<br />4 สีคือ เส้น ผัก หมู และ…หมูใส่ซีอิ้ว!!!!<br />เพิ่มมาสีนึงแน่ะ…. 50 บาท - -‘<br /><br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">20th century boy …<br /></span></em></strong>หน้าสุดท้ายของเล่มใดเล่มหนึ่งไม่นาน..<br />เคนจิ : ไหนบอกซิ แกชื่ออะไร<br />ตัวร้าย : !@@{$%%^5<br />เคนจิ (ยิ้ม) : อ๋อ แกชื่องั้นหรอ…ถ้างั้นชั้นชื่อ คาบูกิโจ<br />เรา(คนอ่าน): งงว้อยยยย ใครเนี่ย จารู้จักม้ายไอ้คนเขียน…<br />เรา: ยะสึ คาบูกิโจ คือใครหรอ<br />ยะสึ: (คิดนาน) อืม คุ้นๆว่าเป็นตัวละคร แต่จำมะค่อยได้<br />( เดินไปห้องสมุด)<br />10 นาทีต่อมา เดินมา..<br />อ๋อ จำได้แล้ว มันเป็นตัวละครเรื่อง… ( อธิบายใหญ่เลย)<br />ใส่ใจคนอื่นจิงๆ J<br /><br /><strong><em><span style="color:#ff0000;">New year</span></em></strong><br />Me:Yasu,How was ur new year weekend?<br />Yasu: I went to Lopburi.<br />Me:oh! Is it fun?<br />…… คุยอีกยาว…..<br />Me: Who is u go with? Ur friend?<br />Yasu: I go alone.<br />Me: = =? Why?<br />Yasu:I went to Yaowarat and lost the way to Hualumpong…I saw the train..So I bought ticket and go Lopburi.<br />Me: -“- How u traveled around that city?<br />Yasu: walk<br />Me:…… -“- (เด็กแนวของแท้)<br /><br />ทุกครั้งเวลาเรียน ภาพที่เห็นจนชินคือ ยะสึในเสื้อกันหนาว นั่งที่ๆใต้แอร์ที่สุด(มุมห้อง) บางทีเรียนๆอยู่ลากโต๊ะไปโน่น….มุมสุดๆเลย<br /><br />Me : Yasu,why u look feel cold everytime?<br />Dewi : Right.U come from Japan.That is cold,right?<br />Yasu: But in japan,when weather is cold…we not go outside and wear the coat!!!(ประมาณว่า ถึงมันหนาว ชั้นก็ไม่ได้เกินไปตากอากาศหนาวน่ะ)<br />Me/Dewi :……-"-<br /><br />เขียนไป ก็ยิ้มไป<br />เพียงแต่ยิ้มเศร้าๆหน่อยเท่านั้นเอง…<br />เรื่องอีกหลายเรื่อง…ที่ให้เล่าเป็นคำพูดก็คงไม่หมด<br />แต่จะให้ลืม ก็คงไม่ได้เหมือนกัน<br /><br />ยะสึชอบกินก๋วยเตี๋ยว โดยเฉพาะเกี๊ยมอี๋น้ำ<br />ยะสึซื้อเครื่องแกงเขียวหวานกลับไปฝากบ้านที่ญี่ปุ่นด้วย<br />ยะสึชอบ Moderndog O_O<br />ผมทรงซามูไร<br />มีทบอล ร้านข้าวต้มสิบบาท<br />เล็กซัง<br />…….<br /><br />เรื่องเหล่านี้ สัญญานะว่าจะไม่ลืม<br /><br />แล้วก็จะไม่ลืมว่า….<br />ยะสึเคยนั่งรอกับพี่ต้นจนสามทุ่ม วันที่เราลืมมือถือไว้ในห้อง รอทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเราจะกลับมาเอาคืนมั้ย…<br />ยะสึไปช่วยเป็นล่ามที่มธ.รังสิตตอนซึนามิจนถึงเช้า ทั้งๆที่วันต่อไปสอบมิดเทอม intertrade …<br />ยะสึรอเดวี่เรียนถึงสามทุ่มทุกครั้ง เพราะเป็นห่วงว่ากลับคนเดียวอันตราย…<br />…..แล้วแม้ว่ามีธุระจะต้องกลับก่อน ยะสึก็ยังเดินออกมารับที่ป้ายรถเมล์……เสมอ<br /><br />น่าเสียดายที่….<br />เราย้ายมาอยู่หอ ทำให้ไม่ค่อยได้ไปส่งยะสึอีก แปลกที่เราจำสิ่งที่เราคุยกันช่วงเวลานั้นไม่ค่อยได้เลย….<br /><br />น่าเสียดายที่….<br />เรายังไม่ได้ไปแบคแพคเหนือ อย่างที่เราสามคนเคยนัดกันไว้ว่าจะไปหลังสอบเสร็จ….<br /><br />ถ้าโลกหน้ามีจริง…<br />ซักวันถ้าเราได้เจอกันอีก<br />อย่าลืมที่สัญญากันไว้นะ…..<br /><br /><span style="color:#6600cc;"><strong>คิดถึงมากๆเลย รู้มั้ย?</strong></span><br /><strong><span style="color:#6600cc;"></span></strong><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/IMG_0658.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 163px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px" height="85" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/400/IMG_0658.jpg" width="77" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112265256780339506?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1122310142343116892005-07-25T09:25:00.000-07:002005-07-25T10:22:26.596-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/1600/images1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2927/1322/320/images1.jpg" border="0" /></a><br /><p align="left"><span style="color:#ff0000;"><strong><span style="color:#663333;">Shawshank Redemption</span></strong><br /></p></span><p align="left"><br /><span style="color:#ff6600;"></span></p><p align="left"><span style="color:#ff6600;"></span> </p><p align="left"><span style="color:#ff6600;">ใครจะเชื่อ ว่าหนังไม่ใช่แค่หนัง<br />แต่เป็นแรงบันดาลใจ<br />และคอยปลอบประโลมใจ<br />มากกว่าหนึ่งช่วงเวลาของชีวิต<br />ใครไม่เชื่อ<br />ดูซะดีๆ</span><br /><br /><span style="color:#006600;">ตัวละครนึงชื่อ บรูซ ติดคุกมาหลายสิบปี<br />จากนักโทษธรรมดา กลายเป็นผู้คุมห้องสมุด<br />อยู่มาวันนึง ทางการเกิดเห็นว่าทำตัวดี<br />อภัยโทษ....<br /><br />บรูซกลับร้องไห้เสียใจ อาละวาดที่จะต้องออกไป<br />คนนึงบอกว่า... เพราะเค้า "ยึดติดกับสถาบัน"<br />อยู่ในนี้ มีความสำคัญ<br />แต่ออกไป ไม่มีอะไรเลย...<br />ไม่มีอะไร...<br />นอกจากคำเรียกว่า "ไอ้ขี้คุก"<br />เท่านั้นเอง</span><br /><br /><span style="color:#330033;">ทำไม นศ. ถึงมีอภิสิทธิ์กว่าชาวบ้าน ( มันมีจริงๆ ถึงจะแฝงอยู่ก็เถอะ ลองไปทำค่ายดูจะรู้)<br />ทำไม นักร้องทุกคนที่มาจากอาร์เอส คนจะต้องมองว่ามัน...</span><span style="color:#330033;"><br />ทำไม M.A. ควรจะเก่งกว่าภาคไทย<br />ทำไม...<br />และทำไม....<br /></span><br /><span style="color:#cc0000;">คนเรามองกันที่สถาบันที่คนๆนั้นสังกัด หรือมองในสิ่งที่เค้าเป็นจริงๆกันแน่</span><br /><br /><strong><span style="color:#6600cc;">แต่คนอื่นจะมองยังไงก็ช่าง..<br /></span></strong><br /><span style="color:#cc33cc;">ตัวเราเอง ณ.ตอนนี้ เรายึดติดกับสถาบันไปแล้วรึยัง...<br />ถ้าณ.วันนี้ ถอดการเรียนออกไป<br />เราจะเหลืออะไร...</span><br /><br /><span style="color:#009900;">บางครั้งมันก็น่ากลัว<br />ถ้าเพียงแค่สิ่งใดสิ่งหนึ่งหายไป..<br />ชีวิตกลับไม่มีอะไรเหมือนเดิม...<br /></span><br /><span style="color:#333399;">เกือบลืม ขอบคุณแรงบันดาลใจจากเจ้าหน้าที่ห้องสมุดนิติ และ หนังในดวงใจของเราข้างบน(เกือบลืมแน่ะ เขียนทีล่ะเขียนไปเรื่อย -"- )</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112231014234311689?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-14566740.post-1122168019308367442005-07-23T18:09:00.000-07:002005-07-23T18:20:19.313-07:00ถ้าเป็นการ์ตูนญี่ปุ่น จะต้องมีอีกาทำเสียงแหลมๆ "เมื่อเวลาผ่านไป" แล้วก็บินไป ฟิ้วววววว...<br /><br />เมื่อวันหยุดผ่านไป...<br /><br />อ่านหนังสือ 0<br />ทำกับข้าว 7 (สิริรวมประมาณ 7 ชม.)<br />รื้อบ้าน เก็บของ 12 <br />เล่นกับหมา 5<br />อินเตอร์เนท 20<br />ชอบปิ้ง 5<br />ขับรถ 10<br />หลงทาง 5<br />เวลาที่เหลือ...นอน<br /><br />ผ่านไปแล้ว 80 ชม.<br /><br />บ๊าย บาย long weekend<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14566740-112216801930836744?l=lostbo.blogspot.com' alt='' /></div>lunarhttp://www.blogger.com/profile/14694068022730297201noreply@blogger.com